Ζουρλομάνταρα

2009-10-29T02:54:00.001+02:00

Πλαγιάζω στο γρασίδι με κλειστά τα μάτια. Μυρίζω βατράχια

2009-10-28T02:44:00.002+02:00

Γριβάδια γαβγίζουν δίπλα μου στις όχθες.

2009-10-20T18:59:00.000+03:00

Μόλις κοίταξα τις σημειώσεις μου και είδα

2009-10-19T02:23:00.003+03:00

Κάτι που μου είπες και δεν μπορούσα να θυμηθώ πως ήρθε απο το μέλλον. Είπες πώς

2009-10-19T02:22:00.001+03:00

Ο χρόνος γλιστράει προς τα πίσω

2009-10-19T02:15:00.001+03:00

Δεν αντέχει ο οργανισμός μου άλλα σουτζουκάκια.

2009-10-19T01:57:00.002+03:00

Είδα ένα όνειρο χθες. Ήμουν λέει σε μια ταβέρνα στον Κρόνο και καθόμουν σε ένα τραπέζι πάνω στον δακτύλιο

2009-10-18T19:01:00.002+03:00

Είχα φάει κάτι σουτζουκάκια με άπειρο μπούκοβο και ζαλιζόμουν τόσο πολύ που

2009-10-16T02:01:00.000+03:00

Γλίστρησα πρώτα και μετά

2009-10-15T03:21:00.002+03:00

Πάτησα μπανανόφλουδα

Έχω ένα νέο ποστ...

2008-01-10T00:37:00.000+02:00

.....αλλά δεν έχω μπλογκ
και τώρα απο άλλο ποστ,

θα κάνω ποστ στο γουόρντ.

Τέλος....

2008-01-03T06:36:00.000+02:00

Χοχοχο

2007-12-27T17:01:00.000+02:00

-Και τι είναι αυτό νομίζεις; Κοιμάσαι ακόμη; Παράτα το παιχνίδι τα βράδια και το μπρικολάζ στο σπίτι. Κάτσε να ζωγραφίσεις. Όπως τότε παλιά, την πετονιά στον καμβά. Σήκω από νωρίς με την αυγή την τηγανιτή. Πρωινό θα σου χω έτοιμο στην τραπεζαρία. Να πλυθείς καλά, να φύγουν οι τσίμπλες από τα μάτια σου τ’ αυγά.

-Καλά καλά μαμά. Ένα βραστό κουνούπι όλη τη νύχτα μου ‘ρχότανε στ’ αυτί. Δεν αντέχω να τ’ ακούω. Μου θυμίζει κακό βιολί. Νυστάζω θέλω λίγο ακόμη να κοιμηθώ. Έρχονται Χριστούγεννα, Κάλαντα, Πρωτοχρονιά. Να πούμε στου μπαμπά να στείλει επιστολή στον άγιο Βασίλη και να ρωτήσει . Ζούνε κουνούπια στον χιονιά;

-Ζούνε μα η μύτη τους κρυώνει και αίμα δε ρουφάει πια. Μόνο που το μυαλό τους μεγαλώνει και γίνονται όλο και πιο σοφά. Και τον Φεβρουάριο τον κουτσό από την πείνα τριγυρνάνε από κει και από εδώ, φιλοσοφούν, μακρηγορούν, ψοφάνε και τη μοίρα τους κατηγορούν.

Τότε ξαφνικά, το κουνούπι βάζει μια φωνή, λες και ακούστηκε ξεκούρδιστο βιολί. ‘Ταρατατά ταρατατά! Δεν είμαι εγώ πουλί, να χω καλή φωνή, μα το μυαλό μου είναι κοφτερό και ξέρω πως είναι για καλό. Η προβοσκίδα μου δεν είναι δυνατή, για να βοσκά σε φάτσα γερή και ροδαλή. Και ψάχνω μούτρο παιδικό, να είναι απαλό, μήπως μπορέσω και τραφώ.’

Και η μαμά, του κουνουπιού του δίνει μια, με τη χερούκλα τη μακριά, στον τοίχο σκάει και με αίματα καλοκαιρινά το παιδί πιτσιλάει. Κλαίει το παιδί γοερά και του μαυρίζει η σπλατεριά τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή.

(Καλές γιορτές εύχομαι έστω και καθυστερημένα.)

Ρε συ αυτοί θα σκοτώσουν και μετά θα αυτοκτονήσουν….

2007-12-19T16:10:00.000+02:00

Βάρεσε κανόνι λέει ο Republic radio(για την ακρίβεια την κάναν όλοι οι παραγωγοί) και χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Join the Radiolution και δε συμμαζεύεται. Θα μου πεις εσύ τι ασχολείσαι εφόσον η φοράδα τα έκανε τα κακά της. Εντάξει δεν πέταξα και τη σκούφια μου που το δυέλυσαν, αλλά τέτοια φανατίλα από ακροατές δε θα έβλεπες ούτε απο Παοκτσήδες στην περίπτωση που έπεφτε ο ΠΑΟΚ στη Β Εθνική. Α ρε Θεσσαλονίκη με τα ωραία σου και τους ‘εναλλακτικούς’ σου ακροατές. Προτείνω λοιπόν μια φοβερή ιδέα. Να βγούνε από τα στρατόπεδα, να συστήσουν συμμορίες(gangsta) με κουζινομάχαιρα, χαρτοκόπτες και τα σπασμένα από τα νεύρα τους ραδιόφωνα, να πωρωθούν κάνοντας αμπαλαέα σε lounge ρυθμό και να ριχθούν στη μάχη με οδοφράγματα ώστε να αλληλοσφαχτούν. Την ώρα της μάχης θα παίζει το beggin του Frankie Valli. Πώρωση!!!!!

Άκουσα πρόσφατα τον δίσκο Cryland του Γάλλου μπον βιβέρ Don Cavalli, που μου συνέστησε ο φίλος μου ο Sebastien Martel και γούσταρα τόσο, μέχρι που κατέβασα ένα μπουκάλι μπέρμπον.

Tullycraft - Εvery scene needs a center

2007-12-15T17:32:00.000+02:00

Το every scene needs a center, [(2007) Magic Marker Records] είναι ο 5ος δίσκος του εξαιρετικού twee pop χαρούμενου συγκροτήματος απο το Seattle. Ή αλλιώς οι Belle and Sebastian, αμερικάνοι. Παρακάτω η Georgette plays a goth.

Αγαπημένα μου UFO,

2007-12-15T17:22:00.000+02:00

Όλη μου τη ζωή αφιερώθηκα στην αναζήτηση UFOs και να τώρα τι έχω πάθει. Οι ανησυχίες μου, οι φαντασιώσεις, οι ελπίδες για επικοινωνία με το μακρινό. Τα ταξίδια μου στην άκρη του κόσμου, τα τηλεσκόπιά μου, οι χάρτες, τα αυτοσχέδια ραντάρ, οι δέκτες που κατέγραφαν τα σήματα του σύμπαντος, τα διαγράμματα και τα βιβλία. Κάθε Σάββατο στο σύλλογο με τους άλλους ερασιτέχνες ερευνητές να μοιραζόμαστε τις κοινές μας αγωνίες. Τα βράδια από μικρό παιδί πάντα έστρεφα το κεφάλι μου προς τα πάνω, περιμένοντας κάτι αδιευκρίνιστο. Όλη μου τη ζωή εσάς έψαχνα να βρω, να επικοινωνήσουμε. Προχθές ο γιατρός μου απαγόρευσε να κοιτάζω προς τα πάνω και με προειδοποίησε ότι ίσως να μην μπορέσω να περπατήσω ξανά αν συνεχίσω να στρέφω προς τον ουρανό το κεφάλι μου, καθώς η κάκωση που έχει πάθει ο αυχένας μου είναι τόσο σοβαρή, ώστε ούτε με εγχείρηση δεν διορθώνεται. Μόνο με κλεφτές ματιές θα κοιτάζω πια στον ουρανό; Τι ψάχνω αναρωτιέμαι. Ένα σήμα δώστε μου. Όλη αυτή η προσπάθεια το ξέρω δεν ήταν για το τίποτα. Θα παραμείνω σκυφτός. Σκυφτός πάνω από καθρέφτες, πάνω από δέκτες, πάνω από τα καλύτερα τηλεσκόπια. Μόνο ένα σήμα χρειάζομαι. Σε εσάς πιστεύω. Υπάρχετε είμαι σίγουρος. Όπως το 1982 όταν δοκίμαζα το τηλεσκόπιο που μου πήρε για δώρο Χριστουγέννων ο πατέρας μου και φωτίστηκε ο ουρανός από ούτε ένα, ούτε δύο αλλά τρία πανέμορφα UFOs, παρατεταγμένα σε τριγωνικό σχηματισμό. Τα λαμπάκια σας ήταν η λύτρωση για μένα, και μια γροθιά που σύντριψε ολοκληρωτικά την αξιοθρήνητη μέχρι τότε ζωή μου. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχετε. Οι φωτογραφίες που τράβηξα το αποδεικνύουν χωρίς αμφιβολία. Και μετά το 1999 στη Νεβάδα κοντά στο Κάρσον Σίτυ που έκατσα όλο το καλοκαίρι στην έρημο μέσα στη σκηνή δίπλα στους κάκτους, άγρυπνος τα βράδια και κόντεψα να πεθάνω από το δάγκωμα ενός κροταλία. Τα εγκαύματα και η αφυδάτωση, η σκόνη και η ταλαιπωρία άξιζαν τον κόπο. Έστω και αν δε μου εμφανιστήκατε. Αν έχετε την τεχνολογία να με ακούσετε σας φωνάζω. Δώστε μου ένα σήμα ότι υπάρχετε!

Ένας μοναχικός ερευνητής UFO.

Πότε θα φτάσουμε εδώ

2007-12-09T18:17:00.000+02:00

Ν.Βελιώτης-Γ. Αγγελάκας

Alltogethernow!

Ο αιχμάλωτος

2007-12-03T04:17:00.000+02:00

Το 1992 έτυχε να βρεθώ στις 40 Εκκλησιές ψάχνοντας για κάποιους εξαιρετικούς λειχήνες που φύονται στην περιοχή από την τέταρτη ψυχρή περίοδο του Πλειστοκαίνου. Η αναζήτηση και η παρατήρηση των λειχήνων με απορρόφησε τόσο, που νύχτωσε άγρια. Νύχτωσε άγρια και εγώ χάθηκα στα δύσβατα ανηφορικά στενά των γοητευτικών 40 εκκλησιών. Πρέπει να είχε πάει 3 το βράδυ. Ευχάριστη η χειμωνιάτικη νυχτερινή βόλτα στην περιοχή, αλλά είχα κουραστεί και έπρεπε να πάω στο εργαστήριό μου να αφήσω τους ξεραμένους λειχήνες μου και να κοιμηθώ. Καθώς κατέβαινα προς την εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα, είδα προς μεγάλη μου έκπληξη πλήθος ανθρώπων σε κύκλο με αναμμένα κεριά. ‘Έλεος πια με τις αγρύπνιες’ σκέφτηκα. Η εκκλησία όμως ήταν κλειστή. Πρέπει να είναι αυτή η περιβόητη συνέλευση των 40 δημογερόντων των 40 εκκλησιών. Νόμιζα ότι είναι παλαβομάρες όλα αυτά. Είχα ακούσει ότι όταν συνεδριάζουν σχηματίζουν έναν κύκλο και γυρνάνε γύρω γύρω από τραγουδώντας και κρατώντας αναμμένα κεριά. Όποιου του σβήσει το κερί πρώτο αρχίζει να μιλάει. Η απόφαση της συνέλευσης λαμβάνεται από τον τελευταίο που θα μιλήσει, η οποία είναι τελεσίδικη, καθώς δεν επιτρέπεται η δευτερολογία. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στο θέαμα και αφού κρύφτηκα μέσα στους γύρω θάμνους, έστησα αυτί.

-Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να τον σκοτώσουμε και να μην τον θάψουμε. Να τον αφήσουμε κρεμασμένο σε μία κολώνα της ΔΕΗ και να γίνει χαμόν σεράνο.

Ακούστηκε μια τρεμάμενη φωνή. Μετά ακολούθησαν άλλες 39 ακόμη πιο τρεμάμενες φωνές.

-Ναι αλλά πώς να τον σκοτώσουμε; Με ποιόν τρόπο;

-Να του κάνουμε και βασανιστήρια πρώτα όμως ε;

-Ναι! Ναι! βασανιστήρια. Τι καλά!

-Να του δώσουμε βαρβιτουρικά και μετά να τον βασανίσουμε μέχρι θανάτου, θα έχουν πλάκα οι αντιδράσεις του. Θα τις κινηματογραφήσουμε.

-Ναι αλλά πως θα καταλάβουμε ότι κατάλαβε τα βασανιστήρια;

-Δεν κατάλαβα…Να τον φάμε τουλάχιστον αν τον κάνουμε χαμόν;

-Εγώ δεν τρώω άνθρωπο δεν ξέρω εσείς τι λέτε.

-Έχω μια σημαντική πρόταση να καταθέσω. Αν είναι να τον φάμε δε θα πρέπει να τον τρομάξουμε πριν τον σκοτώσουμε. Γιατί θα εκκρίνει αδρεναλίνη, η οποία όπως μου είπε ο χασάπης μου, κάνει το κρέας να μυρίζει κάπως. Και τα βαρβιτουρικά θα αλλοιώσουν τη γεύση του. Να τον σκοτώσουμε επομένως την ώρα που θα είναι χαρούμενος.

-Να τον γαργαλήσουμε λοιπόν

-Ή να του δώσουμε να δει τσόντες πρώτα!

-Βλακείες να μην ακούω. Απλά θα του ανακοινώσουμε ότι τον αφήνουμε ελεύθερο και του δίνουμε και να φάει ότι θέλει. Μόλις τον ξεπροβοδίσουμε εκεί προς το Καυτατζόγλειο, θα τον σφάξουμε γρήγορα.

-Γέροντες μην είστε παρορμητικοί. Ο αιχμάλωτος δεν είναι ένας απλός υπήκοος κάποιας άλλης χώρας. Είναι ένας από τους τρεις μεγάλους άνδρες της Τριανδρίας. Το ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο μαζί με το κράτος τους δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να σεβόμαστε τους αξιωματούχους τους. Η βασίλισσα της Ευαγγελίστριας, ο Δούκας του Αγίου Παύλου, Ο Μέγας Κλειδούχος της Άνω Πόλης περιμένουν μια αφορμή από εμάς για να στραφούν εναντίον μας. Ας μην τους τη δώσουμε. Πρέπει να σκεφτούμε κάτι άλλο.

-Έχει δίκιο ο προηγούμενος. Εξάλλου σύμφωνα με τον κανονισμό στο κεφάλαιο πόλεμος της Σαραντάβιβλου πρέπει να τον κρατήσουμε 40 μέρες στον ζωολογικό κήπο μέχρι να τον απελάσουμε ή να τον σκοτώσουμε.

-Ναι αλλά ο μισός ζωολογικός κήπος είναι στη δικαιοδοσία του Δούκα του Αγίου Παύλου. Σίγουρα θα καταλάβει ότι τον κρατάμε εμείς και θα μας επιτεθεί.

-Να τον βάλουμε με τις γαλοπούλες. Δεν μπορεί να δει εκείνο το κλουβί κανείς.

-Προσοχή με τα κεριά γέροντες θα καούμε ζωντανοί!

-Εγώ λέω να τον αφήσουμε να πάει σπίτι του τώρα, ότι δήθεν μας ξέφυγε. Να αν κοιμηθούμε λίγο μπορεί να προλάβει να λυθεί και να πάει σπίτι του. Έτσι δε θα παραβιάσουμε τους κανόνες της Σαραντάβιβλου.

-Εμένα δε με πιάνει ύπνος τώρα, έχω υπερένταση. Δε γίνεται αυτό που λες.

-Πρωινό που θα φάμε να σκεφτεί κανείς.

-Εγώ θα φάω σπίτι.

-Αφήστε το πρωινό τώρα, έχουμε σημαντικό πρόβλημα. Σκεφτείτε κάτι άμεσα γιατί θα καταστραφούμε.

-Μπορούμε να τον φυγαδεύσουμε κάπου ινκόγκνιτο. Προβλέπεται σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης σύμφωνα με τον Σαραντοκώδικα να φυγαδεύουμε ξένους, ακόμη και αιχμαλώτους.

-Εξαιρετική ιδέα! Να τον φυγαδεύσουμε στο Ντεπό. Δε νομίζω να αρνηθούν οι Μεγάλοι Σταθμάρχες να τον κρατήσουν για λίγο και στο κάτω κάτω αποφασίζουν αυτοί τι θα τον κάνουν. Πότε μας χάλασαν το χατήρι; Εξάλλου μας χρωστάνε την πρόσβαση που τους παρέχουμε προς το Δάσος.

-Όχι δεν πρέπει να τους βάλουμε σ’ αυτόν τον πόλεμο. Είναι ήδη εξουθενωμένοι από την πρόσφατη σύγκρουσή τους με τη Δημοκρατία της Χαριλάου.

-Βρε μπελάς που μας βρήκε με αυτόν το τύπο.

-Ποτέ δεν είμαι τελευταίος όταν κάνουμε γύρω γύρω. Είναι μεγάλη αδικία έχω να πω.

-Θα πρέπει να σταματήσουμε να παραπονιόμαστε και να γκρινιάζουμε. Εδώ σήμερα έχουμε συγκεκριμένο πρόβλημα. Έχει τεθεί θεσμικό θέμα για μη τήρηση της Σαραντάβιβλου ή μου φάνηκε; Νομίζω ότι στην επόμενη συνέλευση θα τεθεί και αυτό το θέμα ανεξάρτητα από τη σημερινή απόφαση. Το θέτω δηλαδή και από αυτήν και ο τελευταίος πρέπει να το λάβει υπόψη του. Ακούστηκαν απαράδεκτα πράγματα.

-Διαφωνώ δεν έγινε τίποτα έξω από τους κανονισμούς. Ας κοιτάξουμε πάνω από το συγκεκριμένο πρόβλημα και ας αφήσουμε τις προσωπικές διενέξεις. Βρισκόμαστε γέροντες σε δεινή θέση, δεν το καταλαβαίνετε;

-Ναι ναι!

-Τι ναι ναι ρε μαλάκα θα προτείνεις τίποτα; Μιλάμε ή κλάνουμε;

-Παρακαλώ ευπρέπεια. Μη γίνουμε βίδες, σιγά το πρόβλημα. Εγώ λέω τον σκοτώνουμε και συνεχίζουμε σα να μη συνέβη τίποτα.

-Τι μας λες; Εγώ μετά θα τρέχω ρε μάγκα γιατί η εκκλησία μου είναι η πιο κοντινή προς την Ευαγγελίστρια. Τον αφήνουμε μετά από 40 μέρες αφού εξηγήσουμε στη Βασίλισσα της Ευαγγελίστριας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς αφού το καταστατικό μας είναι σαφές.

-Δεν έχω γνώμη.

-Ούτε εγώ.

-Ωραία ούτε εγώ τότε.

-Κι εγώ δεν ξέρω ας πει ο τελευταίος

-Νομίζω πως το εξαντλήσαμε. Είθε ο τελευταίος του κύκλου της συνέλευσης των Γερόντων των 40 Εκκλησιών να τελεσιδικήσει και να μην αδικήσει!

(σιωπή)

Είθε ο τελευταίος του κύκλου της συνέλευσης των Γερόντων των 40 Εκκλησιών να τελεσιδικήσει και να μην αδικήσει ΛΕΩ!

-Ε; Εγώ είμαι ο τελευταίος; Νόμιζα ήμουν ο προτελευταίος. Αφού έχουμε πει ρε σεις οτι όποιου του σβήνει πρώτο το κερί να μην το ξανανάβει…. Ε χμ…

Εκείνη τη στιγμή ένα κομματάκι υγρού λειχήνα μπήκε μέσα στη μύτη μου και αναγκάστηκα να φταρνιστώ. Για πότε βρέθηκα να κατεβαίνω τη Βιζυηνού και να βρίσκομαι μέσα στο εργαστήριό μου δεν το κατάλαβα. Πάντως τα πράγματα έτσι έγιναν και όποιος λέει ότι λέω ψέματα να φάει σκατά.

(η ιδέα είναι βασισμένη σε ένα εμπνευσμένο λογύδριο του Γ. Σημαντήρα των Δγιαμαντγιών(paoidgia.blogspot.com) περί αυτονόμησης των 40 εκκλησιών. Την συγκεκριμένη εκπομπή αυτή πρέπει να την άκουσα πριν πάνω κάτω 40 χρόνια)

Σπηλαιολογία

2007-11-28T17:02:00.000+02:00

Ως μέλος της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας τα τελευταία χρόνια δεν είχα και σημαντική δραστηριότητα στον τομέα αυτόν. Πέρα απο τη βασική εκπαίδευση που έλαβα και το πτυχίο(λέμε τώρα) σπηλαιολόγου, δε συμμετείχα ποτέ σε καμιά αποστολή της προκοπής. Να πω τη μαύρη αλήθεια, η μόνη μου άκρως επιτυχημένη ανεξάρτητη σπηλαιολογική απόπειρα ήταν να βάλω το κεφάλι μου μέσα σε μια τρύπα σε έναν βράχο κάπου στη Χαλκιδική, που θρυλείται από τους ντόπιους οτι είναι ανεξερεύνητο βάραθρο. Η επιτυχία μου έγκειται στο οτι δεν είδα κανένα βάραθρο, παρα μόνο πέτρες και ζωύφια και έτσι διέλυσα εντελώς τον μύθο και τη φαντασία των κατοίκων της περιοχής. Βέβαια μπορεί και να μην είδα καλά , καθώς μια ντίρλα την είχα. Πρόσφατα έβαλα το κεφάλι μου σε ένα πραγματικό βάραθρο, που λέγεται Matador Records και να τι βρήκα.

Το όνομα αυτών, Cave Singers και σε λίγο καιρό κυκλοφορούν μέσω της Matador τον πρώτο τους δίσκο Invitation Songs.

Μυρμήγκια

2007-11-27T03:32:00.001+02:00

'Μια μέρα το χρόνο σχεδόν, πάντα τέλη Νοεμβρίου, ξυπνάω σε κακή κατάσταση τα χαράματα, τρέχω έντρομος στο μπάνιο και ρίχνω κρύο νερό στα μούτρα μου. Κάθε φορά η ίδια έκπληξη, η ίδια τρομάρα. Τα μάτια μου χάνουν κάθε γνώριμο γήινο χρώμα, αλλάζουν σχήμα, μεγαλώνουν και γίνονται έντονα μαύρα για λίγο. Αφού πλυθώ επανέρχονται στο φυσιολογικό τους χρώμα και σχήμα. Το κεφάλι μου 20 κιλά βαρύτερο. Κάθε φορά γυρνάω στο κρεβάτι ήσυχος και κουρδισμένος για έναν βαθύ ύπνο.

Το πρωί είμαι ευτυχισμένος, ευδιάθετος και φρέσκος, όμως το μαξιλάρι μου είναι γεμάτο μυρμήγκια. Άπειρα μυρμήγκια. Μέσα στα μαλλιά μου. Μέσα στο κεφάλι μου. Βγαίνουν απο τα αυτιά, απο το στόμα, απο τα ρουθούνια όμως δε με ενοχλούν καθόλου. Τις επόμενες μέρες μέχρι τις πρώτες παγωνιές του Δεκέμβρη, όπου πηγαίνω κουβαλάω μυρμήγκια.

Όταν ήμουν μικρός μου είχαν πει στο σχολείο οτι για να βλέπω όνειρα με παιδικά πρέπει να βάλω ψωμιά κάτω απο το μαξιλάρι μου. Απο τότε άρχισαν όλα. Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, τα μυρμήγκια έχουν γεμίσει το laptop. Η οθόνη ίσα που φαίνεται. Αυτά απλά πηγαινοέρχονται. Και πατάνε τα πλήκτρα με όλη τους τη δύναμη. Αυτό το κείμενο δεν το γράφουν τα χέρια μου, αλλά τα μυρμήγκια μου. Εγώ απλά κάθομαι ακίνητος. Είναι υπνωτισμένα, είναι προέκταση του εαυτού μου. Και γράφουν τόσο γρήγορα. Δεν έχει νόημα να τα διώξω ή να τα σκοτώσω, δε με νοιάζει εξάλλου. Πρέπει να με δει κάποιος όταν κάθομαι στην κουζίνα μου μόνος για φαγητό τι γίνεται. Αποδομούν κάθε είδους τροφή και τη φέρνουν στο στομάχι μου. Είναι εντυπωσιακό. Όταν βρίσκομαι με κόσμο κρύβονται πάλι μέσα στο κεφάλι τα περισσότερα. Λίγα μόνο ξεχνιούνται αλλά δεν τους δίνει κανείς σημασία. Ασήμαντα ζωύφια είναι άλλωστε και ασήμαντες οι πράξεις τους. Χτυπάει το τηλέφωνο και ήδη έχουν πάει μέσα να μου το φέρουν, πρέπει να σταματήσω να γράφω.

Σήμερα κάναμε μια βόλτα Σαλονίκη.

2007-11-13T03:29:00.000+02:00

Η βόλτα μας ξεκίνησε το πρωί από το πιο κεντρικό σημείο της πόλης, από την πλατεία Αριστοτέλους. Καθώς κατεβαίνουμε την Αριστοτέλους, το αρχιτεκτονικό αυτό έκτρωμα του εγκληματία αρχιτέκτονα Εμπράρ, θιασώτη του αποικιακού στυλ αρχιτεκτονικής η καρδιά μας σφίγγεται. Ωστόσο ένα κύμα χαρούμενων συναισθημάτων μας πλημμυρίζει στο σημείο όπου αυτή η κατά τα’ άλλα άκομψη πλατεία ανοίγεται προς την θάλασσα. Εκεί θα βρούμε πληθώρα must καφετεριών, οι οποίες δίνουν χρώμα και λάμψη στο μουντό αρχιτεκτονικό σύνολο. Η δημιουργικότητα των interior και exterior designers της πόλης, είχε ως αποτέλεσμα η άλλοτε άχρωμη πλατεία να γίνει το κέντρο της πολιτιστικής και πνευματικής avant guard, όχι μόνο της πόλης αλλά ολόκληρων των Βαλκανίων. Οι θαμώνες άνθρωποι με άποψη για το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι, με ανησυχίες και ευαισθησίες, προοδευτικοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, αθλητές, είναι ο κινητήριος μοχλός του δημιουργικού οργασμού που συντελείται στην πόλη τα τελευταία χρόνια. Η μουσική που ακούγεται στη διαπασών, παρέχει τροφή για τη σκέψη και κάνει τους ανθρώπους πιο χαμογελαστούς. Κυριαρχούν τα μουσικά ρεύματα της R n’ B, του mainstream και φυσικά τα νεομπουζούκια. Κύρια ασχολία των ντόπιων είναι η κατάποση καφέ, φραπέ για τους μποέμ και φραπουτσίνο για τους πιο προχωρημένους. Παντού υπάρχουν ντιζαϊνάτοι καναπέδες και άπειρα τραπεζοκαθίσματα της σχολής arts and crafts Θεσσαλονίκης, που πρωτοξεκίνησε από τις ανατολικές συνοικίες της πόλης, ενώ τα σταντς οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι προέρχονται από την κωλονακιώτικη σχολή, ωστόσο ενσωματώθηκαν επιτυχώς στο περιβάλλον και δόθηκε με αυτόν τον τρόπο μια νέα διάσταση στην καφεποσία. Η τελευταία τάση που μας εξέπληξε ευχάριστα ήταν τα καναπεδοστάντς, όπου γίνεται ένας ιδιαίτερα παραγωγικός ανταγωνιστικός αγώνας για το ποιος θα τα καταλάβει πρώτος.

Αποφασίσαμε να καθίσουμε σε ένα από αυτά τα πρωτοποριακά καφέ, όπου γίνονται παρεμπιπτόντως μερικές από τις πιο έντονες ζυμώσεις στην πολιτική της χώρας. Ανάμεσα σε άλλους διακρίναμε σπουδαίους αγωνιστές και διανοητές του πολιτικού βίου της Ελλάδας, όπως ο Νομάρχης Παν. Ψωμιάδης πάνω στην μηχανή του ξύνοντας τα αχαμνά του και μετά μοιράζοντας χαιρετούρες, ο Δήμαρχος όλων των Θεσσαλονικέων Βασίλειος σε ένα καναπεδοσταντ κορδωμένος με όλα του τα χρυσά φλουριά στα πέτα του, οι ξανθιές Πασιονάριες της πολιτικής Ράπτη και Καϊλή, να συνομιλούν έντονα με τα αμόρε τους, το αιώνιο σύμβολο της πόλης Θοδωρής Ζαγοράκης να αστειεύεται με τον Ορφανό και τον Ιωαννίδη, ενώ τα βλέμματα τράβηξε με την παρουσία του ο γνωστός πρώην εθνικοβιβλιοπώλης και νυν βουλευτης του Λαος Κυρ. Βελόπουλος, ο οποίος πήρε μια γκέυ πόζα για να φωτογραφηθεί σκεφτόμενος ίσως γυμνό τον Άδωνι, σε άσεμνες στάσεις με ασπίδα, κοντάρι και περικεφαλαία. Έλαμψε δια της απουσίας του ο Μητροπολίτης Άνθιμος, όμως πληροφορηθήκαμε ότι επέβλεπε και ευλογούσε βασανιστήρια σε πράκτορες των βάρβαρων εχθρών που καπηλεύονται το όνομα Μακεδονία. Αργότερα θα επισκεπτόταν το επίλεκτο σώμα ελληναράδων εθελοντών μαχητών, τους Μακεδονίντζα (η διεθνώς κατοχυρωμένη ονομασία είναι Macedoninja), οι οποίοι εκπαιδεύονται στη Βεργίνα μέσα στους Μακεδονικούς τάφους και είναι εξοπλισμένοι με φονικά αυτοκατευθυνόμενα αστεράκια της Βεργίνας, που πετυχαίνουν μόνο Σλαβικά φύλα. Η εκπαίδευση δε γίνεται από Κινέζους ή Ιάπωνες, αλλά από Φιλιππινέζους νίντζα για ευνόητους εθνικούς λόγους. Και εκεί που σκεφτόμασταν όλα αυτά τα ηρωικά και ενώ δεν το περιμέναμε μας ήρθε ένας λαχταριστός και δροσερός κουβάς με παγάκια στο μεγάλο χαμηλό πρώτο τραπέζι πίστα. Δεν μπορούσαμε να συνέλθουμε από αυτό το ευχάριστο σοκ, ήρθε και το εμφιαλωμένο γάργαρο νερό. Ο μπρατσαράς λεβέντης που ήρθε να πάρει παραγγελία, αφού μας έκλεισε πονηρά και έντονα σεξουαλικά το μάτι μας πήρε την παραγγελία. Στις γυναικείες παρέες στέλνουν παλικάρι σαν τα εμφιαλωμένα τα νερά και στις αντροπαρέες, μινιφορούσες καλλονές χωρίς πολύ βρακί. Η πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη όχι μόνο ανέχεται και επαρχιώτες από το Κιλκίς, τις Σέρρες και την Κατερίνη, τους αφήνει και αυτούς να βάζουν τις δικές τους πινελιές στις ιδεολογικές τάσεις και στα καλλιτεχνικά ρεύματα που αναπτύσσονται δίνοντας μια εσάνς Βεντούρι στην αισθητική της πόλης. Για να μην πολυλογούμε απολαύσαμε την περατζάδα και την πασαρέλα των καλοντυμένων και στυλιστικά πρωτοπόρων πολιτών της πόλης συνοδεία καφέ-κουβά-νερού για περίπου 3 ώρες χωρίς να χρειαστεί να μιλήσουμε μεταξύ μας σχεδόν καθόλου (είπαμε βέβαια με δήθεν χοντρή φωνή ένα Πάοκ ρε μουνιά, γιατί μας ήρθε αυθόρμητα σαν ρέψιμο), μιμούμενοι το ζεν, τη φιλοσοφία και την αστική συμπεριφορά των σοφών υπολοίπων θαμώνων. Αυτό για να επιτευχθεί προϋποθέτει γυαλιά τζάμια και καμία σύσπαση στο πρόσωπο σε στυλ Botox. Αφού μετά βίας σηκωθήκαμε νιώσαμε πιο γεμάτοι με συναισθήματα και ιδέες και σκεφτήκαμε ότι ήρθε η ώρα να επισκεφτούμε τα σημεία που καθιστούν την πόλη πρωτεύουσα των γεύσεων.

Όπως συνεχίσαμε από την παραλία προς τα ανατολικά στα αριστερά μας συναντήσαμε την οδό Βογατσικού, όπου μας συνεπήραν οι μυρουδιές και οι λιχουδιές του Εικοσιδυού. Γευτήκαμε τα υπέροχα μεταμοντέρνα σουβλάκια του και δεν διστάσαμε να βρεθούμε με ένα τσακ πίσω στον πασίγνωστο Τερκενλή. Τι ωραίο τσουρέκι! τι ωραίο τσουρέκι! Μμμμμμμμμ! Άρε Θεσσαλονίκη με τα ωραία σου!!! Πως το κάνετε; Και είναι και φτηνό. Θα πάρω για τη μανούλα μου 2. Αυτά είναι μερικά από τα οποία είπαμε εντελώς αυθόρμητα. Αφού γεμίσαμε καλά καλά τα στομάχια μας, αποφασίσαμε να κάνουμε Shopping therapy στη Τσιμισκή, που μόνο κάποιες από τις κεντρικές εμπορικές λεωφόρους της Νέας Υόρκης μπορούν να συγκριθούν μαζί της. Τι καλοντυμένοι άνθρωποι. Τι όμορφα ξέκωλα, τι λεβέντες, φτυστοί οι One και όλοι/όλες κρατάνε τσάντες με ψώνια! Super! Τέτοια γκλαμουριά ούτε στα όνειρά μας δεν την φανταζόμασταν. Το βράδυ άρχισε να φτάνει και αφού ξεκουραστήκαμε στο εμβληματικό Ξενοδοχείο του Μακεδονία-Παλάς κατευθυνθήκαμε προς τα Δυτικά να συναντήσουμε την ανεξάρτητη μουσική σκηνή της πόλης, όπου δοκιμάζονται σκληρά όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες πριν γίνουν μεγάλοι. Αλλά η συνέχεια για το πώς ξενυχτούν οι Θεσσαλονικείς σε άλλη εκπομπή.

Ααααααχ Θεσσαλονίκη. Ερωτική πόλη. Που έδιωξες τους Βάρβαρους και λεύτερη είσαι τώρα!

Ήταν η εκπομπή Ταξιδεύοντας με την Μάγια Τσόκλη

4:00 πμ

2007-11-07T03:03:00.000+02:00

Ο κομμωτής τύφλα από το μεθύσι κουρεύει σε θεοσκότεινο μπάρ 4 μετά τα μεσάνυχτα. Δεν είναι παράξενο οτι ένα κομμάτι του αφτιού του πελάτη βρίσκεται μέσα στο μαρτίνι του κομμωτή. Το παράξενο είναι ότι ακόμη δεν κατάλαβε ότι έχει ακρωτηριαστεί και είναι χαρούμενος και καθωσπρέπει με το καρό του γιλέκο και το ατσαλάκωτο πουκάμισο, που δεν έχει και γιακά. Μήπως και αυτόν του τον έκοψε ο λικνιζόμενος αρτίστας; Απέναντί του κάθεται η σερβιτόρα και κλαίει γιατί λέει την παράτησε και ο τελευταίος της γκόμενος, αδιαφορώντας πια για τους πελάτες(όχι η σερβιτόρα, αλλά ο γκόμενος). Κρατάει τον δίσκο στο στήθος της αγκαλιά, με τον τρόπο που κρατούσαν τα βιβλία τα κορίτσια στη διαδρομή προς και από το φροντιστήριο. Ίσως από συστολή προς το πρόστυχο της έκθεσης των εξογκωμάτων που μόλις πρόσφατα απέκτησαν. Μπορεί και να το έκαναν προπόνηση για κάποιον ονειρεμένο πρίγκιπα, κάποιο μωρό ίσως ή στην περίπτωση αυτή για κάποιον δίσκο. Η θλιμμένη γκαρσόνα κοιτάζει το κούρεμα, αφήνει αργά και τρυφερά τον δίσκο στη μπάρα και με μια αστραπιαία κίνηση πετάγεται απέναντι, αρπάζει το ψαλίδι από τον κομμωτή, το βρέχει στο μαρτίνι-τουρσί του και χραααααααπ.

Ο Μπόνι Πρινς Μπίλι βρίσκεται σήμερα στα ντεκς και φοράει καουμπόικο καπέλο για τα μάτια της γλυκιάς αμερικάνα, που έρχεται στα αυτιά σου από τα ηχεία. Χαμογελάει ζεστά σε κάθε άνθρωπο που συναντάει η ματιά του, βρέχει το μουστάκι του στο παλιό καλαμποκίσιο μπέρμπον του και συνεχίζει σκυφτός την εργασία του. Η πόρτα του μπάρ ανοίγει και μέσα πέφτει μια μαύρη σκιά. Η σκιά μένει εκεί για λίγα δευτερόλεπτα, γεγονός που κάνει τους λιγοστούς θαμώνες να γυρίσουν το κόκκινο και κουρασμένο από τη σκόνη βλέμμα τους προς τα εκεί. Μοιάζουν όλοι ιδρωμένοι και κυρίως ανήσυχοι. Η σκιά προχωράει με βαριά βήματα και μικραίνει καθώς πλησιάζει στον μπάρμαν, που εκείνη την ώρα σκουπίζει ποτήρια, από αμηχανία ή ίσως από κλισέ. Η αμερικάνα σταματάει. Οι ιδρωμένοι μοιάζουν τρομαγμένοι. Μόνο οι ρουθουνισμοί του κτήνους ακούγονται. Ο ιδρώτας πνίγει τις μύγες του μπαρ. Ο ξένος στέκεται μπροστά στο μπαρ. Μια απόκοσμη φωνή βγαίνει τελικά από τα σπλάχνα της σκιάς. ‘Ξέρει κανείς που μπορώ να βρω τον Γουίλιαμ Όλνταμ;’. Ο Μπονι Πρινς Μπίλι, που ήταν απορροφημένος στην εργασία του μόλις ακούει το όνομα αυτό, φωνάζει αμέσως όλος χαρά ‘Εγώ είμαι, εγώ είμαι ο Γουίλι, αδερφέ μου γύρισες στο παλάτι;’ και χαμογελάει καρτερικά. Τότε η σκιά βγάζει ένα κόλτ και μπααααααμ.

4:00 πμ

Αγαπημένε Γύρε,

2007-10-05T03:07:00.000+03:00

Σε βλέπω που γυρίζεις τρυφερά και αργά γύρω από τον άξονά σου και τα μάτια μου γουρλώνουν. Σε κοιτάζω έτσι που σιγοψήνεσαι και λίγο σαλάκι αμέσως μαζεύεται στο στόμα μου. Και ξέρεις αυτό το σάλιο είναι τόσο επιθετικό, που αν δεν το καταπιείς αμέσως θα πεταχτεί από το στόμα βίαια και θα κυλιστεί μέχρι το λαιμό. Γύρε όταν τσιρτσιρίζεις τέτοια λαχτάρα μου δημιουργείς, που θέλω να σ’ αγκαλιάσω και να αρχίσω να σε φιλάω. Και μετά να σε δαγκώσω ελαφρά για να μη σου κόψω άψητο κομμάτι. Γύρε τι είσαι εσύ, που τη σκέψη μου πλημμυρίζεις ; Αχ που πέφτεις μέσα στο ταψί όταν σε κόβει φρέσκο ο γυράς. Περνούσα χθές από τη Λαμπράκη και σ’ έβλεπα παντού. Στου Μάκη, στου Χρήστου, στου Γυράδικου. Παλιότερα στου Γιώτη, στου Κώστα, στου Κούτσουρου και στου Ένα. Ορδές ανθρώπων σε περίμεναν να τους ικανοποιήσεις. Και εσύ απλόχερος, τους έθρεφες, τους έκανες σαν μοσχάρια. Τι πανηγύρι Θεέ μου! Μα πόσο θα κρατήσει; Διπλοπαρκάρουν όλοι για σένα, παχαίνουν με το λίπασμά σου, ανθίζουν, επεκτείνονται. Το χέρι στην τσέπη βάζουν. Βλέπεις πόση αγάπη σε περιβάλει; Δε με νοιάζει αν είσαι σκατόκρεας και σάπιος. Δε με νοιάζει αν βήχει και φταρνίζεται επάνω σου ο γυράς. Με ενδιαφέρει να έχεις ωραίες αναλογίες στα καρυκεύματα. Ξεροψημένος να είσαι χωρίς πολύ αλάτι. Και η πίτα σου να είναι χοντρή και να χωράει πολύ από σένα. Οι πατάτες και τα άλλα που βάζουν μέσα να ασφυκτιούν, να μη χωρούν και να πέφτουν κάτω χωρίς να νιώθω τύψεις. Όχι πολλά ζουμιά, να μην έχεις. Γύρε νωπός να είσαι, νωπός μα πολύς. Να σκάω όταν σε τρώω και να θέλω να φάω άλλον έναν. Γιατί παράπονο το έχω όταν νωπός είσαι, δεν είσαι τόσο παχουλός. Γύρε να δένεις αρμονικά με κάθε είδους αλκοόλ και μαζί να παντρεύεστε στο στομάχι δημιουργώντας ένα εκρηκτικό αίσθημα ηδονής και ευδαιμονίας. Γύρε να είσαι ικανός να με αποτρέπεις από το να κάνω σεξ αφού σε φάω. Γιατί πρέπει να ξέρεις ότι μετά από σένα δεν μπορεί κανένας λογικός άνθρωπος να απολαμβάνει τη συνουσία. Να μου υπενθυμίζεις ότι όλο το βράδυ πρέπει να πίνω νερό και μπάνιο πρέπει να κάνω το πρωί την άλλη μέρα. Γιατί αφυδάτωση μου προκαλείς και ο ιδρώτας μου μυρίζει γυρίλα ή έστω ιδέα μου μπορεί να είναι το τελευταίο. Δεν έχω παράπονο όλα τα υπομένω για σένα τραγανέ μου γύρε. Ακόμη και τις πίκρες που μου έχεις δώσει, όπως τότε που σε έφαγα σχεδόν άψητο και έπαθα δηλητηρίαση και έτρεχα την άλλη μέρα από το τσιρλιό, εγώ θα τις ξεχάσω. Και τότε που η γεύση σου με έκανε να ξεράσω και να σε πετάξω στα σκουπίδια, θα το ξεχάσω και αυτό. Να ήξερες τι κλάμα έριξα όταν ζοριζόμουν να σε ξεράσω. Τα μάτια μου βούρκωναν και οι μύξες μαζεύονταν στη μύτη. Δεν μπορούσα να ανασάνω σκυμμένος στη χέστρα από πάνω. Σε συγχωρώ όμως. Ξέρεις γιατί; Γιατί απλά σε λατρεύω αρρωστημένα λατρεμένε μου γύρε.

ΓΥΡΟΣ FREE 3 ΜΗΝΕΣ ΤΩΡΑ

Λαγός

2007-09-30T19:15:00.000+03:00

«Βέργα, βέργα την ελιά»

Ελιά, ελιά τη μέρα

Τα ίδρωσε τα πέταλα

Το λάδι στο τραπέζι

Πείνα και πείνα κι έπινα

Κοιλάδα με ουρανίσκο

Ρακής ποτάμι διασχίζει

Σουσάμι σως σιχάθηκα

τον σεφ λαγό κρεμάστε

Το πτώμα του στο πιάτο μου

τοποθετείται

Λαμπρό πιάτο, περίπου καθοδόν

Σαλάτα ρόκα μπρος

Γρήγορη κίνηση λαιμού αριστερά

Φλέβα πεταρίζει φλάς

Μάτι κοιτάζει λοξά, ταμπέλες, κατίκι, φάβα

Αίμα στάζει απο το μάτι

Κοιλιά περνάει γρήγορα το δρόμο

Στο φώς του πιάτου. Κόκαλο.

«Λαγό εγώ την κοιλιά

Κοιλιά εγώ τον λαγό»

Οδοιπορικό στο γκρί, στο κίτρινο και στο πράσινο

2007-09-24T15:28:00.002+03:00

Ξενοδοχειώδης βλάστηση

2007-09-14T07:53:00.000+03:00

2007-09-11T05:07:00.000+03:00

Προχθές γύρω στα μεσάνυχτα καθόμουν με σβησμένα τα φώτα στη δερμάτινη πολυθρόνα μου και κάπνιζα ήδη τα μισά του τρίτου πακέτου της ημέρας, παρέα με το γεμάτο με ουίσκι και πάγο ποτήρι, χτυπάει το τηλέφωνο, είναι ο αρχισυντάκτης της εβδομαδιαίας «δεν κοιμάμαι, λέγε» «Φόνος;»

Έχει περάσει ένας χρόνος ακριβώς από τότε που έφαγα εκείνη τη σφαίρα στα πλευρά. Έκανα το ρεπορτάζ για τον τρελό που σκότωνε πουτάνες. Έχω παραλύσει. Σκέφτομαι τα χρήματα όμως. Η υγρασία κάνει την πληγή να τραβάει. Δυο στάλες όλες και όλες και μια μυτιά. Τίποτα. Συνέρχομαι. Βρέχει. Φοράω την καπαρντίνα και παίρνω το καπέλο από τον καλόγερο. Τσιγάρο στο στόμα. Μπλοκάκι στην τσέπη. Κρεμασμένη η φωτογραφική. Μια παλιά Νίκον Su82. Το 45άρι στο στήθος. Έτοιμος.

Κατεβαίνω τις σκάλες γρήγορα.

«Ταξί!» «Τσιμισκή με Δραγούμη γωνία»

Ο νεκρός ανάσκελα, το σεντόνι απαλό, άσπρο. Ένα πόδι εξέχει. Μια κηλίδα. Ωραία φωτογραφία. Κλικ! Φλας! «Τι έγινε αστυνόμε; άστα σάπια»

«Πότε;»

Πάω στο Νερό που Καίει για ένα ποτό. Περιμένω τον πληροφοριοδότη μου.

Γκόμενες. Δεύτερο Jack. Έβδομο για σήμερα.

Ήρθε. Μου δίνει ένα σημείωμα. Πέφτει κάτω. Μέχρι να το σηκώσω έχει φύγει. Πληρώνω. Τρέχω έξω και τον κυνηγάω. Ανεβαίνει την Χρυσοστόμου.

Ανοίγει η πόρτα του Berlin. Την τρώω στα μούτρα. Μπουκώνω από το αίμα στη μύτη.

Σταματάει ένα αμάξι και με πετάνε στο πίσω κάθισμα δυο ντουλάπες. Το ένα μάτι μου έχει κρεμάσει και δε βλέπω καλά. Τρώω μια στο αριστερό αυτί και δεν ακούω καλά. Δεξιά μου κάθεται μια φοβερή γκόμενα. Βάζει τη γλώσσα της στο αυτί μου. Βάζω αστραπιαία το πιστόλι μου στο μουνί της. Τρώω άλλη μια πιο δυνατή στο ήδη πεσμένο μάτι μου. Παραλύω από τον πόνο και αφήνω το πιστόλι. Το αμάξι τρέχει. Ανοίγω την πόρτα και πέφτω μαζί με την γκόμενα στα κάγκελα της Μητροπόλεως. Πάει και το άλλο μάτι. Πάει και το πόδι. Δε βλέπω τίποτα. Πέφτω στα σκουπίδια.

Λιποθυμώ και ξερνάω ταυτόχρονα το Jack. Θέλω μια μπουγάτσα να στρώσει το στομάχι.

Μα τι μου νι

2007-09-02T00:11:00.001+03:00

Και το έργο αυτό του άγνωστου Βούλγαρου καλλιτέχνη και το παιχνίδι του λόγου στον τίτλο είναι απο το προσωπικό site του ποιητή Γ.Υφαντή.

http://www.yfantis.gr

2007-08-30T23:20:00.000+03:00

Στου Μπαρμπαλιά, στου Μπαρμπαλιά

Μεζονέτα χωρίς τζάκι, όμως με τζακούζι-ναπαίζειτοτρανζίστορταμερικανι-κάψαντοδάσοςπάλι.

Ποιός θα φέρει τις μπριζόλες;

Η δέσμευση έγινε πράξη

2007-08-29T02:29:00.001+03:00

...

2007-08-27T17:07:00.001+03:00

Μαξιλάρι

2007-08-22T18:17:00.000+03:00

Ήταν οι Τοίχοι με το μέρος μου...

2007-07-08T15:56:00.001+03:00

Είμαι σίγουρος οτι μέσα στους τοίχους των σπιτιών υπάρχουν άνθρωποι που ζούν μια παράλληλη ζωή, αόρατη στους περισσότερους απο εμάς, αν όχι σε όλους. Ο χώρος που υπάρχει μέσα στους τοίχους είναι σε έκταση όσος και ο δικός μας κόσμος κι εμείς απλά δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την κοσμογονική απάτη των αισθήσεών μας. Ο ελεύθερος χώρος των δωματίων μας είναι οι δικοί τους τοίχοι. Ο χώρος ο δικός μας δεν παραβιάζεται ποτέ απο τους άλλους. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να μας βλέπουν και να μας ακούν, εμείς μπορούμε να τους καταστρέφουμε. Ο καθένας με τα πλεονεκτήματά του. Μέσα στους τοίχους μας απλώνονται σπιτικά ολόκληρα, κουζίνες, μπάνια, παιδικά δωμάτια, μπαλκόνια, δρόμοι, πόλεις, χωριά, δέντρα, βουνά και λιβάδια, τα πάντα. Ένα παράλληλο σύμπαν που δεν έχει να κάνει με τη λογική μας και την αντίληψη που έχουμε εμείς για τον κόσμο. Ε λοιπόν τα τελευταία χρόνια μπορώ να δώ αυτόν τον κόσμο και αν θέλετε με πιστεύετε. Το δωμάτιο μου είναι ο τοίχος του σαλονιού ενός ξυλοκόπου, που ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του με απίστευτη άνεση. Η κουζίνα μου είναι τοίχος κοιμητηρίου, πράγμα που κάνει πολύ δύσκολο για μένα το μαγείρεμα και το φαγητό. Το μπάνιο μου είναι τοίχος σε λιβάδι και έτσι έχω ένα πολύ ευχάριστο χέσιμο και ένα πολύ δροσερό μπάνιο. Οι τοίχοι μας είναι τα παράθυρα ενός άλλου κόσμου και τα παράθυρα είναι οι τοίχοι του. Απο τότε που άρχισα να βλέπω και να ακούω τι γίνεται μέσα στους τοίχους, είμαι πολύ προσεκτικός και προσπαθώ να μη το δείχνω σε κανέναν. Είτε πρόκειται για το δικό μας κόσμο είτε για τον άλλον. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο αλλά ευτυχώς κανείς δεν κατάλαβε τίποτα, καθώς το έπαιζα οτι έχω κάποια ψυχασθένεια. Πήρα και φάρμακα για να το κάνω πιο πιστευτό.
Η μόνη εξαίρεση είναι μια κοπέλα με την οποία διατηρούμε δεσμό τα τελευταία 3 χρόνια. Το πρόβλημα είναι οτι βρίσκεται απο την άλλη πλευρά. Τη συναντώ συχνά στην κουζίνα μου. Πήγαινε στον τάφο του πατέρα της κάθε μέρα και έκλαιγε. Ερωτεύτηκα τη θλίψη της αρχικά μάλλον και αποφάσισα να της μιλήσω ενώ τηγάνιζα κεφτεδάκια. Και κάνω καταπληκτικά κεφτεδάκια με ξύσμα απο φλούδα πορτοκαλιού και κρασί. Σκέφτηκα οτι είναι κρίμα που δεν μπορούσα να της προσφέρω τη σπεσιαλιτέ μου και να απαλύνω κάπως τον πόνο της , οπότε το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να της προτείνω τη συνταγή και να την καλέσω να φάμε μαζί το βράδυ . Αυτή με τα αποτυχημένα δικά της κεφτεδάκια και εγώ με τα πετυχημένα και ξαναζεσταμένα δικά μου. Είχαμε και δυο μπουκάλια κρασί. Ταιριάξαμε. Έτσι αρχίσαμε να βγαίνουμε σιγά σιγά. Στο νεκροταφείο αυτή μπροστά στον τάφο του πατέρα της και στην κουζίνα μου εγώ. Αγαπιόμαστε πολύ και αναγνωρίζω τη θυσία της να έρχεται στο νεκροταφείο να με δει. Ευτυχώς δεν έχει πολύ κόσμο. Το πρόβλημα του σεξ δεν έχει ξεπεραστεί πλήρως βέβαια. Αυνανιζόμαστε αντικριστά κάποιες φορές, όταν δεν έχει κόσμο στα νεκροταφεία. Άνοιξα και μια τρύπα στον τοίχο και τη γέμισα με σιλικόνη και ειδικό πολυμερές φιλικό προς το δέρμα και στο ίδιο σημείο του τοίχου του κοιμητηρίου στερεώνει αυτή έναν δονητή. Έτσι κάπως τα βολεύουμε. Έχετε φιλήσει τοίχο; Αν τον ζεστάνεις λίγο από πριν δεν είναι τόσο άσχημο σαν αίσθηση. Το καλοκαίρι θα πάμε διακοπές σε κάποιο νησί. Κάνω έρευνα να βρώ έναν τοίχο όπου θα μπορούμε να βρισκόμαστε και να έχει και παραλία και για τους δυο μας μπροστά του. Βρήκα δυο. Έναν στην Αντίπαρο και έναν άλλον εντελώς τυχαία στη Λεπτοκαριά. Πήγα και τους μάρκαρα. Έγραψα με μπογιά επάνω ΣΑΓΑΠΩ

Yπάρχει πρόβλημα

2007-07-02T02:44:00.000+03:00

Τα ζουρλομάνταρα αποδομούνται σταδιακά,
διαλύονται,
καταστρέφονται.
δε γνωρίζω τι συμβαίνει...σαν καλός καπετάνιος θα προσπαθήσω να τα βγάλω απο τη φουρτούνα. Αν βυθιστούν θα μπαρκάρω με άλλο πλοίο.

Κοινώς, η σελίδα έχει πρόβλημα, πέρα απο αυτό του περιεχομένου της...

Παρασκευή 15 Ιουνίου

2007-06-18T14:01:00.001+03:00

Trading shit

2007-06-12T00:20:00.000+03:00

(Αυτό το απαίσιο post είναι μια πολύ σκοτεινή και θλιβερή στιγμή για το μπλογκ μου.)

Τον παρακάτω διάλογο τον άκουσα σε πιάτσα τραβεστί το 1978 πίσω απο τον σιδηροδρομικό σταθμό στη Θεσ/νίκη.
- Τι κοιτάς ρε κουτσομπόλη;

- Τα βυζιά σου μανάρι.

- Να μην τα κοιτάς.

- Πόσο πάει η πίπα;

- Φύγε βρε τσίπη.

-.........Σε είδα τις προάλλες στο Lolos με την Πέγκυ, περνούσα με το αμάξι, είχα λεφτά και έκανα να σταματήσω να σας πάρω και τότε μου 'ρθε χέσιμο...Είχαμε τον καφέ και το τσιγάρο, τώρα έχουμε την Τζο και την Πέγκυ να μας φέρνουν χέσιμο.

- Δεν ήμουν εγώ.

- Εσύ ήσουν.

- Αποκλείεται.

- Το Σάββατο ή την Παρασκευή.

- Τότε σοβαρά αποκλείεται.

- Δε θυμάμαι...Τρίτη μπορεί.

- Σίγουρα δεν μπορεί.

- Πότε πήγατε ρε και μου 'ρθαν τα σκατά;

- Εμένα ρωτάς πότε χέζεις;

- Κάθε μέρα το πρωί αλλά τότε τα ΄κανα και τα ξημερώματα.

Κάπου εκεί σταμάτησα να ακούω και πήρα ταξί για το σπίτι γεμάτος ευωδιαστά συναισθήματα, μα μ' έναν κόμπο στο έντερο .

Lagnερ Νταμοur

2007-06-04T23:18:00.000+03:00

Η ψυχούλα μου είναι εύθραυστη,
σαν πούπουλο
και η καρδιά μου κάνει μπεεεεεεε,
σαν προβατάκι
Περιμένω στ' άσπρο άλογο,
μαύρο πρίγκηπα.
Στο ολάνθιστο του ρετιρέ μου,
μπαλκονάκι.

Κι όταν φτιάξω θερμοσίφωνα και τηλέφωνο στο μπάνιο,
τότε θα κάνω ζεστά ντούζ το καλοκαίρι και το κορμάκι μου όπου φτάνω
θα πνίξω με φιλιά...πού απ' τα φιλιά να το ματώσω,
τα χέρια να μου πλέξω γύρω.

Τρυπούλες άνοιξα πάνω απ' το κρεβατάκι μου, να με δροσίζουν οι σταγόνες της βροχής όταν κοιμάμαι
και του ιδρώτα τα σπυράκια να διώχνουν μια για πάντα.

Seragion

2007-06-02T18:13:00.000+03:00

Το πρωινό βαρύ για τέλη άνοιξης.

Το σάπιο ξύλινο παράθυρο μπάζει ομίχλη στο δωμάτιο. Σύννεφο μέσα στο σπίτι, γρουσουζιά σκέφτεται ο Αντρέι αγουροξυπνημένος και γλυκογελάει με την σκέψη οτι πιάνει τα βυζιά της μικρής ξαδέρφης του μπροστά στον αξιωματικό θείο στο σαλόνι. Αν τους πιάσουν θα 'χουν πρόβλημα, όμως τα ίδια και χειρότερα δεν κάνει και η τσαρική οικογένεια τόσα χρόνια; Αφού δικαιολόγησε την φαντασίωση, σηκώθηκε, έριξε λίγο χθεσινό νερό στα μούτρα του από τη λεκάνη που είχε στο τραπέζι και ντύθηκε ελαφρά. Ήταν η πρώτη μέρα που κοιμήθηκε μέχρι τις 6 από τότε που έφτασε στο Όρος. Είχε δουλέψει τόσο πολύ γυαλίζοντας τους λίθους τις τελευταίες μέρες, που ο Σονάγιεφ του έδωσε άδεια την Κυριακή. Mόνο σ' αυτόν. Εξάλλου όλα ήταν σχεδόν έτοιμα για τα εγκαίνια. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ Γ' είχε ήδη φτάσει στο Βατοπέδι με όλη την κουστωδία του και γι' αυτόν τον λόγο είχαν πάει όλοι οι τεχνίτες και τα μαστόρια και σχεδόν όλοι οι μοναχοί εκεί για να τους ευλογήσει τώρα που ήταν στις τελευταίες εργασίες. Είχε μείνει μόνος του στη σκήτη. Ήταν και δυο μοναχοί αλλά εκείνη την ώρα είχαν αποσυρθεί στα κελιά τους.

Το χτίσιμο είχε αποπερατωθεί εδώ και έναν χρόνο. Τον τελευταίο αυτό χρόνο είχαν μείνει κάποια συνεργεία για τις μικρολεπτομέρειες. Στις 16 Ιουνίου 1900 είχαν οριστεί τα εγκαίνια του πιο επιβλητικού ναού στο Όρος,33 χρόνια μετά την θεμελίωσή του.

Ο Αντρέι είπε να ρίξει μια ματιά στο ναό, ήταν ευκαιρία άλλωστε μια και δεν θα ήταν κανένας μάστορας μέσα, να απολαύσει τη μεγαλοπρέπεια και να ρίξει και καμιά αποκλειστική προσευχή. Μπήκε μέσα απο το κεντρικό κλίτος του ναού, σταυροκοπήθηκε και κατευθύνθηκε προς τη μικρή θαυματουργή εικόνα του Αγίου Ανδρέα που είχαν φέρει απο τη Ρωσία. Είχε μια ρεπλίκα μαζί του, που του την είχε κάνει δώρο ένας αγιογράφος μοναχός γιατί τον βοήθησε με κάτι μερεμέτια στο κελί του. Σίγουρα θα την πουλούσε στην Πετρούπολη, για να αγοράσει καινούρια εργαλεία. Αφού προσκύνησε με αυτές τις σκέψεις την εικόνα που ήταν μπροστά απο το επιχρυσωμένο αριστουργηματικό τέμπλο, κοίταξε ψηλά ακριβώς απο πάνω του στις σκαλωσιές και παρατήρησε οτι το ασβεστοκονίαμα είχε σκάσει ενώ μικρά πετραδάκια και τρίμματα ασβέστη άρχισαν να πέφτουν στη μούρη του. Αποφάσισε να ανέβει πάνω να επιδιορθώσει την κακοτεχνία. Υπολόγισε οτι θα του έπαιρνε το πολύ μισή ώρα να στερεώσει και να μπαλώσει το σκάσιμο. Πήρε μια σπάτουλα που βρήκε δίπλα και ανέβηκε τη σκαλωσιά επιδέξια, όπως αρμόζει σε έναν νεαρό μάστορα. Κονίαμα και νερό είχε επάνω έτοιμο. Αναρωτήθηκε ποιος ήταν αυτός ο μαλάκας που άφησε τη δουλειά και πήγε για πανηγύρια. Άρχισε να ξύνει διακριτικά με τη σπάτουλα για να αφαιρέσει τα πολύ σκασμένα και εφάρμοσε πολύ προσεκτικά το κονίαμα στην μικρή τρύπα που έφτιαξε. Τότε υποχώρησε ξαφνικά ένας μικρός λίθος που ήταν ήδη μπάλωμα και έσκασε πάνω στην θαυματουργή εικόνα μαζί με το κονίαμα. Χωρίς να χάσει καιρό ο Αντρέι κατέβηκε κάτω και διαπίστωσε οτι η εικόνα είχε σπάσει στα τρία. Αμέσως μάζεψε την εικόνα την έβαλε στο πανωφόρι του και κατευθύνθηκε στο δωμάτιό του. Έπειτα πήρε την ρεπλίκα του και την τοποθέτησε εκεί που έπρεπε, καθάρισε τον χώρο και επιδιόρθωσε το πρόβλημα στην τοιχοποιία της αψίδας μέσα σε μια ώρα. Τα πάντα ήταν έτοιμα για τα εγκαίνια.

Τα εγκαίνια του ναού τελέστηκαν κανονικά με όλη την μεγαλοπρέπεια χωρίς κανείς να καταλάβει τίποτα, ο Αντρέι όμως δεν πρόλαβε να παραβρεθεί, καθώς σκοτώθηκε πέφτοντας απο μια σκαλωσιά. Η σπασμένη εικόνα δεν βρέθηκε για αρκετό καιρό, παρα μόνο τον Αύγουστο του 1958 όταν μετά την πυρκαϊά έγιναν εκτεταμένες έρευνες για την καταγραφή των ζημιών. Η ιστορία αυτή επιβίωσε απο γραπτή μαρτυρία ενός μοναχού που είχε εξομολογήσει τον Αντρέι μετά την πτώση λίγα λεπτά πριν πεθάνει . Άγνωστο παραμένει όμως γιατί ο μοναχός δεν αποκάλυψε την αλήθεια τότε. Ο Αντρέι θάφτηκε στο κοιμητήριο της Σκήτης και ο ίδιος ο Πατριάρχης τέλεσε τη νεκρώσιμη ακολουθία.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T10:47:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

This one is for Amalia…

"Every patient has the right to being respected and maintaining his dignity."
(Greek law, article 47, L.2071/1992)

"Quacks should be the exception, you guys, not the norm…"
(Amalia Kalyvinou , 1977-2007)

Since the age of 8, Amalia Kalyvinou started having pains. Despite her numerous visits to doctors and several admissions to hospitals, no-one managed to diagnose her in time with the benign neurinoma of her lower extremity, which was the actual diagnosis at that point. 17 years later, Amalia was told that the neurinoma had transformed by then into a malignant tumour.

For the next 5 years, Amalia not only had to fight with the cancerous disease and amputation, but also with a corrupt Greek National Health System: it ignores (by choice) the ongoing patient-to-doctor bribery and insists on time-consuming bureaucratic methods and practices. Besides radiotherapy and chemotherapy, Amalia had to face the financial exploitation by doctors that stood opposite to rather than by her side. On top of her pain, she had to endure the greediness of private clinics and the exhaustingly long waiting queues of the health insurance system, in order to get legal approval for some ridiculously low financial compensation.

Amalia passed away on Friday, May the 25th, 2007. She was just 30 years old.

Before dying, she managed to document her experience and share it with us in her blog http://fakellaki.blogspot.com. The promising literature graduate named in there each and every one of the doctors she had to bribe, praising at the same time the ones that honoured the Hippocratic Oath. Her testimony moved thousands of people that stood by her side all the way to the end.

"Amalia's main aim was to tell her story, so that she could awaken as many people and as many consciences as possible. She mainly wanted to show that there are ways to resist not only the self-regulation and authority of dishonest and heartless doctors, but also the bureaucrats of the Health System."

(Dikaia Tsavari & Georgia Kalyvinou – Amalia's mother & sister)

According to the Greek law, it is considered a major disciplinary offence for the doctors of the Greek National Health System to:

"Accept bonus and especially any compensation or property grant, for any medical service provided.”

Amalia Kalyvinou fought for things that are taken for granted in a modern European country. Unfortunately, this is not the case for Greece. Continuing Amalia’s effort where she left off, we protest in public and we demand:

* THE STATE TO TAKE IMMEDIATE ACTION TO STOP BRIBERY AND THE INEQUALITY BROUGHT IN THE TREATMENT OF PATIENTS.

* THE NATIONAL HEALTH COMMITTEE TO BE MORE FLEXIBLE SO AS PATIENTS STOP FALLING VICTIMS TO TIME-CONSUMING BUREAUCRATIC PROCESSES.

* THE DEPARTMENT OF HEALTH TO ENSURE STRICTER CONTROL ON THE RELATION OF DRUG COMPANIES – MEDICAL SERVICE.

* FULL UTILISIZATION OF CURRENTLY ABANDONED HOSPITAL INFRASTRUCTURE. CONTINUOUS AND COMPLETE SCIENTIFIC TRAINING & DEVELOPMENT FOR DOCTORS AND NURSES.

* CREATION OF A NATION-WIDE ELECTRONIC MEDICAL RECORD SYSTEM, TO SPEED UP PROMPT DIAGNOSIS AND TREATMENT

LET’S END THE HYPOCRISY OF THE ONES THAT GOVERN, WHO PREFER TO ALLOW DOCTORS TO BE BRIBED BY THEIR PATIENTS, INSTEAD OF PROVIDING THEM WITH A DECENT SALARY.

* NO MORE BRIBERY
* NO MORE BUREAUCRACY
* NO MORE LIES

WE DEMAND FREE AND EFFICACIOUS HEALTHCARE SERVICES FOR ALL.

Next time you’ll have to bribe a doctor, just don’t. Choose instead to make a donation. Amalia’s last wish was to contribute to the -under construction- Oncological Centre for Children. (Elpida foundation, tel no 0030210-7757153, email: info@elpida.org, Bank accounts: National bank of Greece, account no 080/480898-36, Alphabank account no 152-002-002-000-515. Please remember to quote that your donation is “for Amalia”)

INTERNET MOVEMENT OF AMALIA’S FRIENDS

Indigo

2007-05-27T01:05:00.000+03:00

Ο σερ Τόμας Νέβιλ, ειδικός απεσταλμένος της Βασιλικής εταιρείας βαφέων του Λονδίνου είχε δυο μέρες στην Patna σε μυστική αποστολή να βρει του γυμνούς σοφούς. Η Patna, μια πόλη στα βορειανατολικά των Ινδιών στις όχθες του Γάγγη, ήταν το κυριότερο διαμετακομιστικό κέντρο ινδικοφόρου τον 14ο αιώνα και σύμφωνα με έναν παλιό Βρετανικό θρύλο το ινδικό που έφτανε εκεί απο την επαρχία, ήταν αυτό με το οποίο ο Εδουάρδος ο τρίτος, ο υιός του αποτυχημένου δεύτερου βαφόταν στο πρόσωπο για να καταπολεμήσει την ιδιαίτερα αντιαισθητική του ακμή, αλλά και για να τρομάζει τους αντιπαθητικούς Γάλλους στις μάχες . Οι Γάλλοι βέβαια ποτέ δεν τον είδαν κατά την διάρκεια των μαχών διότι δεν διέθεταν κιάλια και κάποιοι παραϊστορικοί λένε οτι αυτή ήταν η αιτία της συντριβής τους, γιατί αν τον έβλεπαν έτσι κακοβαμμένο σίγουρα θα έκανε πολύ καλό στο ηθικό τους, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ήταν η μοναδική ελπίδα λοιπόν για την βασίλισσα Βικτόρια να βρει ο σερ Νέβιλ την θαυματουργή ίσατη και να ξεφορτωθεί τα γεμάτα πύον σπυριά που φύτρωναν στη μύτη της κάθε φορά που μελαγχολούσε. Και η βασίλισσα την είχε για χόμπυ την μελαγχολία χωρίς να σκοπεύει να την αποχαιρετήσει εύκολα. Είχε σκεφτεί να κάνει και μελαγχολικά αστειάκια βαμμένη έτσι μπλεμώβ. Today i' m feeling so deep blue Albert my dear και άλλα τέτοια εγγλέζικα.

Το απόγευμα λοιπόν αφού πήρε το τσάι του στο μπαλκόνι του αποικιακού ξενοδοχείου Queen Victoria, ο σερ Τ. Νέβιλ αποφάσισε να συνεχίσει το ψάξιμο. Αν πετύχαινε η αποστολή αυτή του είχαν υποσχεθεί μετάθεση στα κεντρικά του Λονδίνου και γενναία αύξηση στον μισθό του. Ήταν ήδη δεκαπέντε χρόνια που δούλευε στην Ινδία. Με την σκέψη και μόνο οτι θα βρισκόταν πλούσιος κοντά στον έρωτα των εφηβικών του χρόνων, που είχε βέβαια πλέον παντρευτεί και κοντά στην γριά μάνα του, η επιτυχία της αποστολής του ήταν ψυχαναγκαστική.

Την πληροφορία την αγόρασε το πρωί στην συνοικία της Charhakish. Περπάτησε μέχρι τον Γάγγη και πέρασε απέναντι με βάρκα. Στις 5μιση ήταν ήδη στο Charhashek, την ιερή γειτονιά των Ινδουιστών στην Patna. Το κατάλαβε αμέσως απο τη μυρωδιά. Καμένο λιβάνι, κασσία, λύκιο και σμύρνα αναμεμειγμένα με τη δυσωδία απο τα ανθρώπινα και αγελαδίσια περιτώματα, ουρία και κάτι σαν σάπια μπανάνα. Επιτάχυνε όσο μπορούσε το περπάτημά του και πάντα σε εγρήγορση κοιτούσε στα καλύβια και στα στενά μήπως δει κανέναν γυμνό σοφό αν και κανείς δεν περιφερόταν στη γειτονιά. Με την άκρη του ματιού του είδε έναν μπλε, γυμνό, μουσάτο, αποστεωμένο σοφό να στέκεται στο ένα πόδι αρκετά στενά πιο πάνω από τον Γάγγη. Χωρίς να βγάλει άχνα για να μην τον τρομάξει άρχισε να τρέχει κατά πάνω του. Οι Ινδοί σοφοί άλλωστε τρομάζουν μόνο με τις φωνές και με τίποτε άλλο. Εκεί που έτρεχε με χαζοχαρούμενο σιωπηλό ενθουσιασμό για να προλάβει τον κατά τ' άλλα αγέρωχο γυμνό σοφό, πάτησε μια μπανανόφλουδα και έπεσε κάτω ανάσκελα με το πίσω μέρος του κεφαλιού του. Το χώμα γέμισε με αίμα και η έκφραση του προσώπου του ήταν ακόμη χαζοχαρούμενη.

Από τους σοφούς των Ινδών, μόνο οι μη ενδυόμενοι ήταν νόμιμο να φέρουν και να εμπορεύονται ίσατη στην πόλη Patna σύμφωνα με το Manu Smriti. Ο Θεόφραστος αναφέρει οτι οι γυμνοί σοφοί της Ινδίας έτρωγαν αποκλειστικά μπανάνες, που τους πρόσφεραν υποχρεωτικά κάποιες κάστες. Η γειτονιά τους ήταν γεμάτη απο μπανανόφλουδες που πετούσαν απο δω κι από κεί.

Ο σερ Τόμας Νέβιλ πέθανε εκεί στη γειτονιά Charhashek μέσα στις μπανανόφλουδες απο ακατάσχετη αιμορραγία με βυθισμένο το κεφάλι του στο μαύρο-πορφυρό του αίμα. Μέσα στο κοκκινόμαυρο του αίματος το κιτρινόμαυρο της μπανανόφλουδας ψάχνοντας για το μελανό μπλε του ινδικού που βρισκόταν μπροστά του στο γυμνό σώμα του αμετακίνητου ινδού σοφού.

Η βασίλισσα Βικτόρια δεν πληροφορήθηκε ποτέ τίποτα για αυτήν την τραγωδία του ταπεινού της υπηκόου. Έλαβε βέβαια 7 λίτρα χρωστικής ινδικού από το μπλε των Μάγια, το οποίο όντως έδιωξε τα σπυράκια και έτσι βυθίστηκε ευχάριστα στην μελαγχολία της Βικτοριανής της εποχής.

Όλες τις γυναίκες του Serge

2007-05-22T02:35:00.001+03:00

Ο κύριος Helix Nebulae με φώναξε προχθές και μου πέταξε ένα μπαλάκι.

Αν και αργά το πιάνω το μπαλάκι, το ζουπάω , το χτυπάω κάτω, το πεταω με μανία στον τοίχο και επιστρέφει στο κεφάλι μου αφήνοντας καρούμπαλο. Στρίβω ένα τσιγάρο και το ανάβω και αφού τραβήξω δυο ρουφηξιές ανάβω ακόμη ένα. Κάνω δύο τσιγάρα ταυτόχρονα. Κατεβάζω και ένα ρούμι σε χαμηλό ποτήρι. Ή μήπως να πιώ και απ' το μπουκάλι. Ποιος τον γαμάει τον πάγο...

(Anna Karina)

(Jane Birkin)

(Brigitte Bardot)

Πρώτος έρωτας Anna Karina, ιδανική σύζυγος Jane Birkin, ερωμένη που πάντα θα ΄θελες να έχεις Brigitte Bardot. Γενικά ζηλεύω τον Gainsbourg, όπως ψιλοφαίνεται και θα ήθελα να ήμουν στη θέση του.

(σύζυγος και ερωμένη και ψάξε ψυχίατρο, παθολόγο ή νεκροθάφτη)

Δεν ξέρω που να πετάξω το μπαλάκι....

Χολέβας I

2007-05-09T02:39:00.000+03:00

"Και ο μεν γιασακτσής μου μετά των δέκα Νεαπολιτών φέροντες τας τροφάς απήλθον προς τον Χολέβαν όστις επερίμενε αυτούς ελθών πλησιέστατα εις την πόλιν."

#31 Ιουλίου.

Την 4η πρωινή έγινε συνέλευση τεσσάρων ηγετικών στελεχών του Αγώνα στο τροχόσπιτο του Μάρκου Βοτζίδη στην Επανωμή. Όπως αποδείχτηκε αργότερα η συζήτηση και οι αποφάσεις που πάρθηκαν τότε ήταν καθοριστικές για την έκβαση της επιχείρησης. Εκεί εκτός απο τον Μάρκο, που είχε ρόλο συμβουλευτικό, ήταν ο Νάσος Λευκαδίτης, υπεύθυνος της Τοπικής Χαριλάου και Πυλαίας, η Νίκη Ζασκασβίλι, ταμίας και υπεύθυνη Τοπικής Ηλιουπόλεως και Αμπελλοκήπων και ο Χολέβας, αρμόδιος γενικού επιχειρησιακού και Τοπικής Σταυρουπόλεως. Δεν άργησε να εμφανιστεί κανείς τους στο ραντεβού. Είχαν μεταφερθεί όλοι εκεί αθόρυβα, γρήγορα ,γεμάτοι χαρτιά, που ακούγονταν σαν φτερά μέσα στο σκοτάδι. Ήταν σα να πετούσαν λίγα εκατοστά απο το έδαφος πάνω απο τα ξερόκλαδα. Φώς ερχόταν μόνο απο το τροχόσπιτο εκεί που ήταν απομονωμένο και απο πέντε έξι αυτοκίνητα που περάσαν απο τον δρόμο. Τίποτα ανησυχητικό. Η Νίκη απο τα ανατολικά, ο Νάσος απο δυτικά και απο νότια ερχόταν ο Χολέβας πιο αθόρυβος και σκιερός απ' όλους. Συναντήθηκαν ταυτόχρονα στην αυλή του τροχόσπιτου. Εκεί κάθησαν 1 ώρα και αποφάσισαν για την επιχείρηση. Τα μάτια τους γυάλιζαν, τα στόματά τους ψιθύρζαν.Εκτός απο του Νάσου που ήταν μουγκός, ωστόσο μιλούσε περισσότερο απ' όλους με ανάλαφρες κινήσεις. Αφού τελείωσαν έφυγαν όπως ήρθαν. Και ο Μάρκος έφυγε βόρεια.

#1 Αυγούστου

Την 3η πρωινή ο Χολέβας μάζεψε 23 άτομα και εγκαταστάθηκε στο Σέιχ Σου σε 3 τροχόσπιτα γεμάτα με όπλα. Κανείς δε μιλούσε, όλοι περίμεναν τη στιγμή, που θα ερχόταν απεσταλμένοι του Μάρκου 10άτομα ακόμη, για να κατέβουν μετά όλοι μαζί στην πόλη. Ο Χολέβας καθόταν σε ένα βράχο και έξυνε το μαχαίρι του. Καθρεφτιζόταν σ' αυτό, πότε τα κόκκινα μάτια, πότε η πανσέληνος. Όταν ακούστηκε το σφύριγμα απο κάτω σηκώθηκαν όλοι και πήγαν στα τροχόσπιτα απο όπου πήραν τα όπλα. Έπειτα άρχισαν να κατεβαίνουν μέσα στο δάσος αποφασισμένοι να ολοκληρώσουν το σχέδιο. Κατέβαιναν 34 και ήταν σα να κατεβαίνουν χιλιάδες σκιές. Ο Χολέβας μπροστά, ανάμεσα στα δέντρα χανόταν σαν μαύρος καπνός, σα σμήνος απο αγριεμένες μέλλισες, σα λύκος που ορμάει στο κοπάδι. Μπήκαν απο τις Συκιές και συνέχισαν προς τα κάτω . Τότε ακούστηκε η πρώτη έκρηξη. Απο εκεί που ήταν μπορούσαν να δουν το σύννεφο ανατολικά. Το Μεντιτεράνιαν Κόσμος είχε ανατιναχτεί σίγουρα. Έπειτα ακολούθησαν άλλες 5 με 6 ακόμη απο κεί. Κανείς δεν σταμάτησε...συνέχισαν να κατεβαίνουν.Πιο γρήγορα.

...Συνεχίζεται

Ερωτηματολόγιο

2007-05-04T18:39:00.000+03:00

Σήμερα το πρωί βρήκα στο γραμματοκιβώτιο έναν συστημένο φάκελο που εμπεριείχε ένα ερωτηματολόγιο. Αποστολέας είναι λέει κάποιος κύριος Άμμος. Τα γραμματόσημα απεικονίζουν τον Προύστ όρθιο στην κλασική του πόζα, με το ένα πόδι ανασηκωμένο ελαφρά και το αριστερό χέρι στο κεφάλι. Αν και παραξενεύτηκα αρκετά άφησα τον φάκελο στον πάγκο της κουζίνας, ήπια τον καφέ μου και έφυγα για τη δουλειά λογαριάζοντας να το απαντήσω και να το στείλω πίσω στον αποστολέα, αφου το επεξεργαστώ.
Το μεσημέρι όμως που γύρισα απο τη δουλειά, δε βρήκα τίποτα πάνω στον πάγκο και πουθενά στο σπίτι γενικά αν και έψαξα παντού. Προσπέρασα γρήγορα αυτο το συμβάν ως μη γενόμενο και κάθισα να δω τα μέηλ μου. Αφού είδα οτι κανείς δεν έστειλε τίποτα, είπα να μπω στο μπλογκ μου. Και τι να δω; Το ερωτηματολόγιο συμπληρωμένο και τα εξής γραφόμενα:
''Σήμερα το πρωί βρήκα στο γραμματοκιβώτιο ένα συστημένο φάκελο που εμπεριείχε ένα ερωτηματολόγιο. Αποστολέας είναι λέει κάποιος κύριος Άμμος. Τα γραμματόσημα απεικονίζουν τον Προύστ όρθιο στην κλασική του πόζα, με το ένα πόδι ανασηκωμένο ελαφρά και το αριστερό χέρι στο κεφάλι. Άφησα τον φάκελο στον πάγκο της κουζίνας, ήπια τον καφέ μου και έφυγα για τη δουλειά σκεπτόμενος να το απαντήσω και να το στείλω πίσω στον αποστολέα.
Το μεσημέρι που γύρισα απο τη δουλειά, δε βρήκα τίποτα πάνω στον πάγκο και πουθενά στο σπίτι αν και έψαξα παντού. Προσπέρασα γρήγορα αυτο το συμβάν ως μη γενόμενο και κάθισα να δω τα μέηλ μου. Αφού είδα οτι κανείς δεν έστειλε τίποτα, είπα να μπω στο μπλογκ μου. Και τι να δω; Το ερωτηματολόγιο συμπληρωμένο και τα εξής γραφόμενα: ''

1) Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Μια σαπουνόφουσκα απολυτότητας

2) Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Τύψεις, άγχος και δουλειές. Διαφορετικά σηκώνομαι μεσημέρι.

3) Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Το πρωί σε ένα μοναστήρι.

4) Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Αντιδραστικότητα

5) Το βασικό ελάττωμά σας;
Αναβλητικότητα

6) Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου

7) Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Δεν ταυτίζομαι με κάποια ιστορική προσωπικότητα.

8) Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Δεν ξέρω, θα πω ψέματα

9) Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αμουλιανή μέσω Χολομόντα

10) Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ροϊδης, Η. Πετρόπουλος, O. Wilde,
Καμύ, Τ. Ρόμπινς, Τουαίην, Χέμινγουεη κ.α.

11) Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
ψυχραιμία

12) ... και σε μια γυναίκα;
σεξουαλικότητα

13) Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Δεν έχω έναν

14) Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
σπάνια σφυρίζω κάποιο δικό μου, που βγάζω εκείνη την ώρα αν είναι ανοιχτός ο απορροφητήρας και έτσι έχω ένα έτοιμο μονότονο χαλί πάνω στο οποίο συνθέτω

15) Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ο αλχημιστής Π.Κοέλιο
......πλάκα κάνω.
Πολλά. Δεν ξέρω

16) Η ταινία που σας σημάδεψε;

Η αρκούδα του Ανό νομίζω ήταν. Ήταν η πρώτη ταινία που είδα στο σινεμά.
17) Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Χόπερ

18) Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μαύρο

19) Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Στο σανίδι ήταν

20) Το αγαπημένο σας ποτό;
Ρούμι σκέτο με 1 ή 2 πάγους ανάλογα την εποχή

21) Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για κάποιες μαλακίες που έχω κάνει και πει.

22) Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Το πρόγραμμα

23) Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Κάπνισμα, ύπνος, ποτό με παρέα και παραπάνω απο αυτά μουσικοί πειραματισμοί

24) Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Μην παθω τίποτα και πεθάνω ή γενικά μην πάθω τίποτα που πονάει

25) Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Σε πολλές, αλήθεια

26) Ποιο είναι το μότο σας;
Είμαι ψεύτης το πιστεύεις;;

Δεν έχω μοτο....ξέρω γω;;

27) Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Θα προτιμούσα να μην πεθάνω παρακαλώ

28) Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Ανάλογα ποιόν απ'όλους. Αν ήταν Βούδας, να μου μάθει γιόγκα, άν ήταν η Αφροδίτη να μου πει οτι με γουστάρει....Δεν πιστεύω

29) Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
.....Κούραση

Θα προσκαλέσω και εγώ κάποιους αλλά μέσω ταχυδρομίου, καθώς δεν διαθέτουν μπλογκ. Ας δημοσιεύσουν όπου θέλουν τις απαντήσεις τους.

Αταράξ

2007-04-30T17:53:00.000+03:00

Απο κάτω κομπρεσέρ, σκόνη, θόρυβος, γκρέηντερ, φορτηγά, φωνές εργάτη. Κόρνες αυτοκινήτων και κόρνες ανθρώπων. Το θερμόμετρο στους 31. Οι κάδοι γεμάτοι. Γάτες. Μυρίζει χαλασμένα φρούτα, χαρτόνια και απορρυπαντικό. Μυρίζει ζεστή άσφαλτο και πίσσα από τους στύλους της ΔΕΗ. Μετακόμιση παραδίπλα γενικεύει το μπάχαλο. Καναπές μοντέρνος και σύνθετο αρ νουβό στο δρόμο περιμένουν να φορτωθούν σε φορτηγό, ενώ ένα ψυγείο κρέμεται από τον τρίτο όροφο . Ποζεράδικο φτιαγμένο αμάξι με μπήτια στη διαπασών πάει συνεργείο για καινούριο ηχοσύστημα. Το Φαρμακείο χαλαρό όπως πάντα, ενώ το ψιλικατζίδικο πιο νευρικό. Παχουλός γύρος καρουζέλ σε μικρό γυράδικο πιάνει την άκρη δίπλα στη τζαμαρία για να προσελκύσει πεινασμένους. Από το προποτζίδικο ακούγονται χλεπες και αθλητικό ραδιόφωνο στα διαλείμματα του κομπρεσέρ . Μπουγάδες πιο ψηλά. Στις κεραίες της τηλεόρασης και στα δορυφορικά πιάτα φαινομενικά είναι πολύ ήρεμα τα πράγματα, όμως δουλεύουν στο φούλ συλλέγοντας σήματα και από κοντά και τα κλιματιστικά. Σκυροδέματα που δοκιμάζονται στη ζέστη και στον χρόνο. Μπαλκόνια λουλουδάτα με μωσαϊκά βρεγμένα. Μύγες.

- Φέρε καμιά μπύρα ρε μαλάκα απ’ το ψυγείο....τις πίσω πίσω ε!
- Μάλμπορο λάητς μαλακό και μια σπορτς ντέη.
-Μαριάνθηηηη..έρχομαι για καφέ με τη μικρή.
- Δεξιά φέρτο, δεξιά….όχι ρεεεε πάρτο όλο δεξιά…άντε μπράβο. Ίσια τώρα……Ωωωώπα! Ντάξει.
-Παίξε Άρσεναλ χι, να πας ταμείο.
-Δυο γύρους πίτα εκτός κέτσαπ και μια κόκα πακέτο θέλω.
-Γρηγόρη λυπάμαι, έχω άσχημα νέα για τους Κριούς στα ερωτικά.
-Δε με παίρνει…ρε το γαμημένο το κωλοφορτηγό, γαμώ τη Γερμανία μου.
-Τρία….Τέσσερα ευρώ
-Γιααάν κράτα 2 γύρους χωρίς, μια κόκα το παλικάρι .
-Την έχει γαμήσει την ομάδα ο Βενγκέρ, δε ξέρω θα παίξω τη Μιντλεσμπρο διπλό.
-Να πας εσύ ρε μαλάκα να φέρεις μπύρες.
-Έλα ανοίγω.
-Δεν πειράζει Άση μου θα κερδίσω στα χαρτιά.

-Τα Αταράξ να πάρετε.
-Ταπαράξ;
-Α-τα-ράξ… Αταράξ

Griaphobia

2007-04-22T17:42:00.000+03:00

Κάποιος ανεβαίνει αργά τις σκάλες.

Σκέφτηκα μήπως ήταν η διπλανή γριά, η κυρα Όλγα, της οποίας της έχει γίνει έμμονη ιδέα μήπως εισβάλλουν διαρρήκτες στο σπίτι της ενώ είναι μέσα. Η κυρα Όλγα είναι μια ιδιαίτερα κακοδιάθετη κωλόγρια, χήρα ταγματάρχη και μου έχει εκμυστηρευτεί ότι τα όπλα του αξιωματικού βρίσκονται ακόμη στο σπίτι της καθώς δεν ήταν υποχρεωμένη να τα επιστρέψει αφού αυτός πέθανε γεγονός που την αγχώνει ακόμη περισσότερο σε περίπτωση που εισβάλουν αλλοδαποί κλέφτες στο διαμέρισμά της. Η πόρτα του διαμερίσματός της αποτελείται από επτά κλειδαριές, όμως λόγω του άγχους της όποτε επιστρέφει σπίτι να μπει μέσα και να κλείσει την πόρτα στον ενδεχόμενο κίνδυνο η γριά ξεχνάει συχνά τα κλειδιά της πάνω στην έβδομη κλειδαριά έξω απ’ την πόρτα.

Αμέσως ακούστηκαν οι κλειδαριές της κυρα Όλγας να στριφογυρνάν με μανία, με εκκωφαντικό θόρυβο, με υστερία. Οι κλειδαριές αυτές, οι στρόφιγγες της κολάσεως, το φετίχ του αυτοκράτορα πανικού, το βασανιστήριο μου. Η κωλόγρια, η ιέρεια του φόβου, το ένστικτο του ανήμπορου γερασμένου ζώου που προσπαθεί να αποφύγει το αρπαχτικό, το αμόκ της ανασφάλειας, ο βασανιστής μου.

Η οικοδομή ήταν ερείπιο, γεμάτη κακοτεχνίες, υγρασία στους τοίχους, πατώματα που τρίζουν και κατεστραμμένα από την πολλή χρήση υδραυλικά. Απορούσα πως μπορούσε αυτός ο σκουριασμένος σκελετός να κρατά τόσο βάρος, τόσες κλειδαριές, τόσες γριές. Ήταν μια πολυκατοικία γεμάτη με γριές κάθε είδους. Ήταν μια πολυκατοικία γριά και η ίδια. Οι μόνοι νέοι άνθρωποι στο κτίριο ήμουν εγώ και ο φούρναρης, οι υπόλοιποι ένοικοι ήταν γριές. Συχνά ένιωθα και εγώ σαν μια ελεεινή κωλόγρια. Ίσως και ο φούρναρης να ένιωθε ακριβώς το ίδιο τρώγοντας το απόγευμα το ψωμί που δεν κατάφερε να πουλήσει. Ήταν τόσες πολλές οι γριές της πολυκατοικίας που πολλές δεν τις ξεχώριζα. Όλες χήρες. Όλες φονιάδες, που ξέκαναν μεθοδικά τους συζύγους τους. Ο τελευταίος πέθανε πέρυσι, δεν άντεξε και αυτός τη γριά του. Ίσως τώρα έβαζαν σχέδιο να σκοτώσουν και εμένα. Εκτός και αν γινόμουν και ‘γώ μια γριά σαν κι’ αυτές. Μια γριά άγρια. Οι ήχοι που έβγαζαν ήταν τρομακτικοί όταν συναντιόντουσαν στις σκάλες. Οι ήχοι αυτοί ήταν ακόμη πιο εφιαλτικοί καθώς ακούγονταν μέσα από νάιλον σακούλες από ψώνια, από μπαστούνια καμιά φορά, από κατάρες, από ξόρκια. Κάργες ήταν που περίμεναν το θύμα τους να του επιτεθούν, δεν ήταν καρακάξες. Στην πολυκατοικία διεξάγονταν ένας αιμοβόρος πόλεμος ανάμεσα στις γριές και έπρεπε να κάνει κανείς τις συμμαχίες του για να κρατηθεί ζωντανός. Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να είχα βρει άλλο σπίτι, δεν είχα καθόλου λεφτά όμως και η γριά σπιτονοικοκυρά μου ήταν σαλεμένη από καιρό, ίσως από τότε που πέθανε τον άνδρα της. Είχε και πολύ χαμηλό νοίκι χωρίς να το αυξάνει κάθε χρόνο. Όλη η γειτονιά ήταν γεμάτη με γριές πολυκατοικίες γεμάτες με γριές και απένταρους ανθρώπους.

Η πόρτα της κυρα Όλγας σταμάτησε να παράγει θόρυβο και έκλεισε με έναν πάταγο κλείνοντας και κάνοντας τα τζάμια όλης της οικοδομής να σειστούν. Θυμήθηκα τα κοινόχρηστα που χρωστούσα, θυμήθηκα την κλήση που πήρα από τη δημοτική αστυνομία για παράνομο παρκάρισμα σαράβαλου, θυμήθηκα ότι ήμουν μονίμως ένα νοίκι πίσω, θυμήθηκα το δικαστήριο που έπρεπε να κληθώ, κοιμήθηκα.

1901 Palme

2007-04-16T23:59:00.000+03:00

Απρίλης του 1901 ένα κυριακάτικο απόγευμα
Ο γιατρός Γεώργιος Μπόνιας περπατούσε στον κεντρικό εμπορικό πεζόδρομο της Ερμούπολης κρατώντας αγκαζέ τη γυναίκα του Μυρτώ Μπόνια. Η κυρία Μυρτώ φορούσε λαχανί καπελαδούρα και κρατούσε άσπρη ομπρέλα αν και σουρούπωνε. Είχαν μόλις βγεί απο τη λέσχη Τορτίνο, όπου ήταν καλεσμένοι σαν θεατές σε μια παρτίδα μπρίτζ ανάμεσα σε διάσημους συριανούς μπρίτζερς όπως ο Κλέωνας Κυριακόπουλος και ο Αιμίλιος Καστρίτσης. Εξαιτίας μιας δυσφορίας του Κυριακόπουλου ο αγώνας αναβλήθηκε για την επόμενη Παρασκευή. Αποφάσισαν να γυρίσουν σπίτι απο άλλο δρόμο απ' οτι συνήθως, έτσι για βόλτα. Καθώς χάζευαν μια βιτρίνα με καπέλα ακούστηκε ένας πυροβολισμός και ο κύριος Μπόνιας έπεσε νεκρός καταγής. Απο τότε η κυρία Μπόνια δεν κράτησε ποτέ ξανά ομπρέλα.

62ΜΩΝΑΣ

2007-04-07T03:00:00.000+03:00

ακάλάμάλάκα
στηνπολησουγαμιέταιστηναριστοτέλους
στασταντςστιςτουαλέτεςκαιστουςκαναπέδες
στημητροπόλεωςσταρουχάδικατηςκοκεταρίας
στηςμητρόποληςτηναυλήκαισταπάρκινγκτωνμερσεντές
γαμιέταιστασταρμπακςστηνπαραλίακαιδίπλαστιςομπρέλες
στατέννιςστοπανόραμακαιστακουρδισταγουρούνια
στιςλαϊκέςτιςτρίτεςτιςτετάρτεςτιςπαρασκευές
σταείδηηλεκτρικώντασάββατακαιτιςκυριακέςστουμοδιάνο
σταβιβλειοπωλείαταγαμάταμετιςτζαμαρίες
σταφοιτητικάκαφενείακαισταγεροντικάκαφενεία
στησταυρούποληστηνκαλαμαριάκαιστηδελφών
στημπότσαρηστηλαμπράκησταγυράδικα
στηνεάπολησταμπουρδέλαστοσταθμό
σταμπουγατσατζήδικακαισταμπουζούκια
σταπάρκακαιστηνομαρχία
σουγαμιέταιμεάλλους

Via Aquatica

2007-04-07T01:56:00.000+03:00

Σύντομα το σάλιο θα ξεφύγει από το ανοιχτό στόμα, θα διασχίσει το μάγουλο και θα κατρακυλήσει στο μαξιλάρι, που με ιδιαίτερη τρυφερότητα μεταχειρίζεται το κεφάλι μου. Αμέσως μετά το μούτρο μου που θα τριφτεί, λόγω της ανεπαίσθητης διαταραχής του ύπνου, στη λιμνούλα που σχηματίστηκε. Η εξέχουσα τσίμπλα του αριστερού ματιού μου πέφτει μέσα στη λιμνούλα και θα ταξιδέψει στα νερά της για τα επόμενα δύο λεπτά, μέχρι να στερέψει εντελώς αφού απορροφηθεί από το τρυφερό μαξιλάρι. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας εμφανίστηκε αυτή πάνω στο πόδι μου. Εμφανίστηκε ένας από τους εχθρούς του ενάρετου ύπνου. Η φαγούρα. Επιτέθηκε με εκπληκτική επιδεξιότητα στην αριστερή μου κνήμη καταφέρνοντας να επηρεάσει αρνητικά την σχετική ευφορία που ένιωθα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Έπειτα από το φτηνό ρολόι στον απέναντι τοίχο έφτασε στα αυτιά μου ο ήχος που κάνει η ώρα τη στιγμή του ξυπνήματος, ενώ ταυτόχρονα το μικρό δαχτυλάκι του δεξιού ποδιού δέχτηκε μια σταγόνα νερού, που με πολύ μεγάλο κόπο είχε καταφέρει να διαπεράσει το ταβάνι. Αμέσως μια διακριτική ανατριχίλα άρχισε να κυλάει από τα κάτω άκρα καταλήγοντας στις άκρες των τριχών του σβέρκου μου και προκαλώντας έτσι το άμεσο άνοιγμα των οξυγονοκολλημένων βλεφάρων μου.
Η ματιά έπεσε πρώτα πάνω στο κομοδίνο με τη ξυλόγλυπτη προτομή αλόγου, δώρο της θείας Μαρίας από την περσινή εκδρομή με την ενορία στο Μαρόκο, έπειτα περιπλανήθηκε απλανώς λίγο στο χώρο και καρφώθηκε στο ταβάνι και πιο συγκεκριμένα στο σημείο απ’ όπου ξεκινούσε μια δεύτερη σταγόνα με προορισμό το νύχι μου. Σκέψη πάντως δεν είχα ακόμη καταφέρει να οργανώσω και έτσι αποφάσισα να παρατηρήσω ξανά τη διαδικασία αυτή με περισσότερο ενδιαφέρον σαν παθιασμένος φοιτητής φυσικής, έκπληκτος μπροστά σε ένα καινούριο φυσικό φαινόμενο. Θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι μέρος μιας εγκατάστασης σύγχρονης τέχνης σε αίθουσα κάτω από τουαλέτα του Tate Modern, καθώς στο ταβάνι είχε σχηματιστεί ένα μικρό αμοιβαδικό σχήμα με κάπως γαλαζωπές αποχρώσεις και για κάποιον λόγο καταφερόταν εναντίον της παρουσίας μου από κάτω του. Τρίτη σταγόνα ακόμη πιο παθιασμένη έπεσε πάνω στα δάχτυλά μου και έπειτα ακολούθησε και μια ακόμη αρκετά απαλή, διακριτική ωστόσο. Μετά από καμιά δεκαριά σταγόνες αποφασίστηκε από το πρώτο συμβούλιο που διενεργήθηκε στο υποσυνείδητό μου να μετακινήσω το σώμα μου για την αποφυγή των επιθέσεων της γαλαζωπής αμοιβάδας. Παρά την επισημότητα της απόφασης, το σώμα παρέμεινε ακίνητο, τα μάτια έκλεισαν, ο ήχος του ρολογιού έπαψε, το ρίγος καταλάγιασε, το δέρμα αναισθητοποιήθηκε, το ξύλινο άλογο χλιμίντρησε και εγώ επανέκτησα δύναμη και ενέργεια να αντιμετωπίσω την άβολη κατάσταση που είχε αρχίσει να δημιουργείται. Η προτομή αλόγου απέκτησε σώμα, πήρε το φυσικό του μέγεθος και αποφάσισε να φύγει από το ασορτί κομοδίνο και να ξαπλώσει στο κρεβάτι μου, προφανώς απηυδισμένο από το να με παρατηρεί να ξεκουράζομαι. Το κακό με τα μαροκινά άλογα είναι ότι θέλουν όλη την κουβέρτα δική τους και κλοτσάνε στον ύπνο τους σαν αλγερινά γαϊδούρια, οπότε δεν ήμουν διατεθειμένος να δείξω καλή θέληση. Η μάχη για την κουβέρτα ήταν σφοδρή και διεξήχθη κάτω από καταρρακτώδη βροχή καταλήγοντας σε μια βλάσφημη επικράτηση της σάρκας απέναντι στο ξύλο. Το άλογο χωρίς να παρεξηγηθεί ιδιαίτερα απομακρύνθηκε από το οχυρό μου και άρχισε να τρέχει μέσα στη βροχή αγέρωχο και σπουδαίο ανεμίζοντας την πλούσια ξύλινη χαίτη του σε αργή κίνηση σαν σε διαφήμιση αυτοκινήτου-σαμπουάν -τα άλογα τρέχουν εξάλλου. Η βροχή έγινε ασφάλεια-έπειτα κόπασε και άρχισε να ψιχαλίζει και έγινε ανασφάλεια. Γαλαζωπή ανασφάλεια σαν αίθουσα νοσοκομείου, σαν δεύτερη μέρα στην πρώτη δημοτικού, σαν ξημέρωμα Κυριακής. Κάθε ψιχάλα και μια επίσκεψη στον οδοντίατρο. Σχηματίστηκε ποτάμι κάτω με δυνατή ορμή κατάλληλο για ράφτινγκ αν και χωρίς καταρράκτες δεν είναι διασκεδαστικό όπως λένε. Σχηματίστηκε ποτάμι και πάνω από το κεφάλι μου, ίδιο με το προηγούμενο σα να υπήρχε καθρέφτης στο ταβάνι, και έπειτα υπήρχαν παντού καθρέφτες, παντού ποτάμια, όπου το νερό αψηφά του βαρυτικούς νόμους- ευφορία στην ατμόσφαιρα, σεξουαλική διέγερση, μυρουδιά χαμομηλιού και φρέσκιας τράπουλας. Μια χαρούμενη υδρωπικία, ένα ωκεάνιο νερό παντού.

Via Moderna XXII

2007-02-17T01:47:00.000+02:00

« Κάντε λίγο στην άκρη κύριος, κάντε λίγο άκρη επιτέλους »
« Αφού σας μιλάει ο κύριος νεαρέ γιατί κάνετε πως δεν ακούτε; Κάντε στην άκρη» είπε ορμώντας στο μέρος μου μια μαντάμ με μπουκωμένο στόμα.
« Συγγνώμη θα πρέπει να αφαιρέθηκα, είμαι άυπνος ξέρετε….»
«Εισιτήρια παρακαλώ». «Τα εισιτήρια σας να δω λίγο» «Ευχαριστώ μαντάμ» «Εισιτήριααα» «Νεαρέ το εισιτήριο σας;».
«Κάπου εδώ στην τσέπη μου είναι μια στιγμή να δω…….μα κάπου εδώ το έχω είμαι σίγουρος». Που το είχα βάλει δεν θυμάμαι.
«Πρόστιμο νεαρέ. Πρέπει να πληρώσετε. Τα στοιχεία σας παρακαλώ »
«Το βρήκα να ορίστε»
«Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό θα πρέπει να πληρώσετε»
«Αφού να εδώ το έχω τι να πληρώσω;»
«Σύμφωνα με τον νέο νόμο της κυβέρνησης ο κάθε επιβάτης θα πρέπει να επιδεικνύει το εισιτήριο μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα από τη στιγμή που του το ζητάει ο ελεγκτής. Δεν διαβάσατε το ταμπελάκι με τις οδηγίες συμπεριφοράς επιβατών στο τζάμι; Είστε παντελώς απρόσεχτος. Μη νομίζετε πως σας δουλεύω…έτσι θα καταπολεμήσουμε την εγκληματικότητα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, θα βελτιώσουμε τα οικονομικά της εταιρείας μας από τα πρόστιμα και από το ότι δεν θα χρειάζονται τόσοι ελεγκτές, καθώς όλοι θα δείχνουν γρήγορα τα εισιτήρια τους και ο κάθε ελεγκτής θα μπορεί να ελέγχει περισσότερους επιβάτες τη μέρα. Δώσε τώρα τα στοιχεία σου και πλήρωσε». Βάζω στοίχημα πως ούτε εκείνη η Θάτσερ δεν θα μπορούσε να διανοηθεί το υπέρτατο αυτό μέτρο.
«Δεν έχω λεφτά πάνω μου για το πρόστιμο πάρτε την ταυτότητά μου ορίστε μπορείτε να με γράψετε »
Ο ελεγκτής ζωγράφισε βιαστικά τα στοιχεία μου σε ένα λιγδιασμένο πράσινο χαρτί και μου έκοψε ένα κομματάκι για κλήση, ενδεικτικό του νέου οικονομικού σχεδιασμού της εταιρείας . Έπειτα έπεσε πάνω σε έναν θεόρατο παπά. « Συγγνώμη πάτερ. Τα σέβη μου» και του φίλησε το χέρι χωρίς να του ζητήσει εισιτήριο, έπειτα προχώρησε σπρώχνοντας και σκούζοντας για εισιτήρια και «γρήγορα γιατί είδατε πως την πάτησε ο άλλος μπροστά ζώα ε ζώα». Ο πελώριος παπάς είχε μια πλούσια μαύρη γενειάδα που έφτανε μέχρι την τερατώδη κοιλία του. Ξαφνικά έμοιαζε πιο πελώριος από κάθε άνθρωπο που είχα δει στη ζωή μου. Πρέπει να ήταν δυόμισι μέτρα. Είχε σκατόφατσα άγρια και κατακόκκινη μύτη με τρίχες, ενώ δεν είχε καθόλου φρύδια και τα μάτια του ήταν μικρά σαν κουμπιά χωρίς να χάνουν την αγριάδα τους. Ξαφνικά έκανε μια απότομη κίνηση και έβγαλε έναν μικρούλικο σταυρό αρχίζοντας να ψέλνει ύμνους και τροπάρια και κάπου ανάμεσα να φωνάζει στον κόσμο να μετανοήσει. Έψελνε και έφτυνε ταυτόχρονα και τα περισσότερα σάλια έπεφταν πάνω στα μούτρα μου. Ήταν αηδία λες και το έκανε επίτηδες. Το στόμα του ήταν γεμάτο σάλια, είχε και άφθες. Τότε το πλήθος των επιβατών άρχισε να σπρώχνει για να βρεθεί στη θέση μου κάτω από τη βρύση με τα σάλια. «Άντε παιδάκι μου εσύ πήρες αγιασμό από το στόμα του παπά άσε και σε μας να ευλογηθούμε» έκρωξε μια μπουκωμένη κυράτσα «άντε τυχερέ τη χάρη του να ‘χεις άσε και μας» φώναζε σε έκσταση μια άλλη. Κουτσοί, γέροι, νέοι και παιδιά παρακαλούσαν όλοι να τους σαλιώσει ο παπασάλιας. Η αηδία που ένιωθα είχε κυριεύσει την ύπαρξή μου. Δεν κρατήθηκα. «Μπορείτε να πάτε και από πίσω του ποιος ξέρει μπορεί να σας ρίξει και κανά ευλογημένο χέσιμο» φώναξα. Δε μου έδωσε κανένας σημασία. Ένας κύριος δίπλα που μάλλον με άκουσε μου είπε πως το χέσιμο ήταν τις Τετάρτες στη γραμμή 14 και έσπρωξε κάτι παιδάκια που φτύνονταν μπροστά του για να πάρει Χάρη.

Via Agricultura II

2007-02-17T01:13:00.000+02:00

Ιούνιος 1678 κάπου κοντά στην Καστανιά Πιερίας ο Καϊάφας απο το Λότζανο, ο ξυλοκόπος συναντάει στο δρόμο έναν νεκρό νεαρό άνδρα. Δεν του φαίνεται γνωστή φυσιογνωμία. Απο την ταραχή του αφήνει τα συμπράγκαλά του χάμω και αρχίζει να τρέχει προς το κοντινό μοναστήρι των αγίων Πάντων να φωνάξει τους καλόγερους. Όταν γυρνάει πίσω στον τόπο που βρήκε τον νεκρό μαζί με δυο καλόγερους, τα συμπράγκαλά του λείπουν. Και ο νεκρός είναι γυμνός.

Η Γρόζντα Μακρίτσα μέσα σε βάρκα στη Βεγορίτιδα έπλεκε μάλλινη ζακέτα για τον αραβωνιαστικό της. Σχεδόν είχε τελειώσει. Αέρας σηκώθηκε και πήρε τη ζακέτα μέσα απο τα χέρια της δεκαπεντάχρονης Γρόζντας. Αυτη πρόλαβε και την έπιασε απο την άκρη, ο αέρας όμως ήταν τόσο δυνατός που ξέπλεξε εντελώς την ζακέτα. Και σαν να μην έφτανε αυτή η συμφορά, η Γρόζντα έπεσε και μέσα στη λίμνη. Αυτό το διηγήθηκε έτσι η ίδια όταν γύρισε πίσω στο χωρiό μούσκεμα χωρίς ζακέτα και άδειο καλάθι.

Via Domestica IV

2007-02-15T01:30:00.000+02:00

Η τακτική συνέλευση τοπικών δημογερόντων το έτος 1921 στο παλιό Καμίρι αποφασίζει την εκδίωξη απο το χωριό όλων των χασισοποτών και την απαγόρευση κατανάλωσης οπιούχων αφεψημάτων για οποιονδήποτε λόγο. Η αναστάτωση που ακολουθεί είναι αναμενόμενη. Ο μπαρμπα Τζάνης ο Γιαννικιάς αρπάζει όπλο κυνηγετικό τραβάει δυο τζούρες και ετοιμάζεται να πάει στο κεντρικό καφενείο να ξηγηθεί με τους δημογέροντες. Καθώς οι τζούρες γίνονται επτά και ταυτόχρονα με την προσπάθεια του να βάλει τις κάλτσες του, το όπλο εκπυρσοκροτεί και τα σκάγια βρίσκουν την κατσίκα του Τζάνη. Την κατσίκα αυτή την είχε μονάκριβη και αποτέλεσε παλαιότερα πηγή έμπνευσης σε στιχουργικές του απόπειρες. Η κατσίκα αρχίζει να τρέχει προς άγνωστη κατεύθυνση και ο μπαρμπα Τζάνης τρέχει να την προλάβει ξυπόλυτος.

Ο Μάσιος ο Καρταντές ξεδοντιάρης γέρος με παχύ γκρίζο μουστάκι, σμιχτά φρύδια, τρίχες στη μύτη και στα αυτιά, μεγάλη κοιλιά, ηλικίας 62 ετών σηκώνει το γεμάτο ρετσίνα κρασοπότηρό του, και με λεπτή τσιριχτή φωνή φωνάζει ''Είμαι Αδερφή''. Πότε έγινε αυτό; Τη χρονιά με τα μεγάλα κουνούπια στην Κωπαίδα νομίζω.

Το 1212 στο ανατολικό άκρο του τότε αστικού ιστού της Θεσσαλονίκης εμφανίζεται ο Άγιος Δημήτριος πάνω σε κοκκινωπό άλογο με παραδοσιακή επίσημη πολεμική φορεσιά της Καππαδοκίας. Λέγεται οτι πρόκειται για την επιστροφή απο επίσκεψη του αγίου στον φίλο του τον Άγ Γεώργιο. Είναι η τρίτη επίσκεψη τα τελευταία τότε πέντε χρόνια.

ΤΑΩΠΟΡΟ

2006-12-01T22:42:00.000+02:00

Προβληματαποβλητα
ταποβληματα
στηΘεσσαλονικηκινηση
συνηθισσαλονικη